Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

Radość,  ulga, świeżość, pazur - to moje skojarzenia z Twoim wierszem. Pozdrawiam. 

Opublikowano

Witam - Justynko  najważniejsze że się nie poddałaś - 

Jesteś  znowu z nami - a wiersz zabolał bo musiał.

                                                                                       Miłego ci życzę.

                                        

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Dzięki, Marku, bardzo dzięki, poszła sobie cholera, nareszcie

Ciebie również Annie, dziękuję

O jakie trafne spostrzeżenie, dzięki w kropki bordo, masz rację, ale już tak zostanie. Miłe, iż uważasz, że mój wiersz jest niezwykły. Jeszcze raz b. dziękuję. :))

Dzięki Aniu. 

Opublikowano

Powracam do wiersza. 

Po pierwszym czytaniu, moją uwagę zwrócił jego styl. Podobnie było przy wierszu Działanie, który opublikowałaś w czerwcu. Zajrzałem do tamtego tekstu i komentarza, który zamieściłem. Wtedy użyłem sformułowania "ogon" a dzisiaj "pazur".

 

Moim zdaniem oba mają coś zawadiackiego w sobie, (może przypisanego autorce;),  pewną nonszalancję, pewien dystans, coś co wpływa na wrażenia obcowania z frazą. 

 

W dzisiejszym wierszu jest uchylony rąbek tajemnicy, jest też miejsce na dyskrecję. Takie balansowanie na pograniczu tego co chcesz przekazać, a co pozostawić na dopowiedzenie czytelnikowi. 

 

Wiersz czytam w całości ale równie dobrze mogę wziąć sobie poszczególne części i budować obrazy, odnosić do własnego doświadczenia. to czyni obraz pojemnym i wielowymiarowym. 

 

na koniec odniosę się do jednego z wersów, który mnie szczególnie ujął 

" naprawiam wszystko powoli" - odbieram go jako wyraz miłości, szacunku,  PL do siebie. Jest to również inspiracja zwłaszcza w dzisiejszych czasach, gdy człowiek zmaga się z presją , bodźców i czas. 

 

Zastanawiam się również nad wersem " nie leżę ciągle w łóżku" - tu by coś pokombinował, nawet już mam pomysł ;)  

 

 

Wiersz zrobił na mnie wrażenie estetyczne i dotarł do serca. 

 

Pozdrawiam

 

 

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

 

Jak nowo narodzona... To cudowne uczucie, cieszę się, że go doświadczasz. :) Czytając poczułam je przez chwilę razem z Tobą. Serdecznie Cię pozdrawiam :)

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • @Andrzej P. Zajączkowski  lubię Heine'go, i tą balladę tylko nie wiem czy tam on się żali, wiem że zrobiłeś to dla rymu- żali- kochali   Es klingt so süß, es klingt so trüb!- (brzmi tak słodko, brzmi tak smutno!)   to trochę zmienia sens-                
    • Już zajęte łomotaniem I kołatka tu się kłania A naprawdę trochę lania Czyli manta jak kto woli Nie mów że cię głowa boli Nie chce więcej słyszeć tego Wciry to najlepszym jest dla niego Omotanie też ciekawe Jednak wolę "te" stukanie Łomotania bicie się dobija Słyszę tylko zostaw kija Nie zawracaj Wisły nim Bo zaburzysz mi w tym rym I nie będę mógł nic zrobić Gdy zostanie tylko jedna Jak ten kotlet w ramki obić        
    • „Błękitne ptaki czerwieni”   I znowuż frunę jak ten ptak, — błękitne ptaki czerwieni! Z mojego umysłu prawrak kolorem świateł się mieni.   Ptaki słońca, ptaki ziemi, z biało-zamglonych, wąskich przejść, wiodą nad drgami wszemi korytarzem bez żadnych wejść.   Czas przychodzi, czas przechodzi, dziś jest, a jutro go nie ma. Zawsze ten koniec nadchodzi, czy potrzeba, czy nie trzeba.   Opłakać i pożałować, westchnienia myśli wspomnieniem, w czoło można pocałować pożegnanie z ukojeniem.   Lot kończy się wraz z ptakami, lądujesz i ty tym razem, wyruszasz dalej szlakami, malowanym twym obrazem.   Obrazem, który gdzieś utknął, nie wiedzieć jak i dlaczego. Błękitno-czerwone płótno rozważań siebie samego.   Błękitne ptaki czerwieni zawrócą, zabiorą ciebie. Twój los ci się tak odmieni, gdy wezmą cię tam — do siebie.   Leszek Piotr Laskowski  
    • @obywatel dualizm ciała i duży możliwym jest. Bo można kochać miłością siostrzaną i można kochać miłością cielesną, my tak możemy- my ludzie.   Czy ty wiesz, co to jest przyjaźń? – zapytał. – Tak – odrzekała Cyganka. – To kiedy się jest siostrą i bratem, to dwie dusze, co się dotykają nie zlewając się, to dwa palce u jednej ręki. – A miłość? – zapytał. – A miłość?... – odpowiedziała Cyganka, a całe jej ciało zadrżało, a twarz jej rozbłysła dziwnym blaskiem. – To być dwojgiem, co się w jedno zlewają. To mężczyzna i kobieta stopieni w jednego anioła. To niebo!   (W. Hugo)
    • @Robert Witold Gorzkowski od tytułu ( nawiązujący do poematu J. Słowackiego- jako odpowiedź dla A. Mickiewicza na "Księgi narodu polskiego")   Pesymistyczna prognoza dla nas, zarówno u Słowackiego jak i u Ciebie.   sarkofag zamknięty rycerz w zbroi darzy ludzki świat zamykam kur zapiał trzy razy.   Nieuchronnie zbliżamy się do katastrofy- ta moralna(wartości) to już chyba jest.
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...