Wiersz wolny

[Kisstherain]

Kamienie leżące latami w rzece

Kruszą  się i tracą koloryt.

Odbijają się o siebie towarzysząc.

Pomiędzy nimi wyrasta zwarta przestrzeń.

 

Przytul mnie.

 

To jak przechodzenie w głębszy odcień zieleni,

każdy ciek buduje meandry naturalności.

Istnieją w moim ciele delty,

których koryta wchłaniają bardziej

filtrują oddalenie i niewypowiedziane słowa.

To miejsca gdzie chowam głowę, kiedy nie patrzysz.

 

Widzisz?

 

 Słowa trzymane pod językiem,

jak wodospad

wtłaczasz w mój szkielet.

Wpadasz na mnie z rozpędu

w niezapowiedzianym momencie,

który czuję dopiero gdy sypią się kręgi.

Nabrałam się już kiedyś na stan

skupienia twoich oczu i zjawisko rezonansu

wędrującego po zimnych kostkach.

Ułożyłam wtedy mozaikę z kamieni....

 

...Dziś

Na piasku stoję boso, nie marzną mi stopy.

Skóra różowieje i osadza się pędem życia.

Odcięłam twoją część istnienia od mojego 

 

 

rwącym nurtem rzeki

Udostępnij