Pierwsze koty za płoty

[Pan Ropuch]

pamiętasz szliśmy sobie naprzeciw

obok najdłuższego cmentarza świata

nic nie miało więcej znaczenia

niż nasze kolejne spotkanie

 

końcówka lata jesień zima

i jeszcze jedno lato

 

później częstowaliśmy się nawzajem jadem

w dniu gdy cmentarz świeci jak pochodnia

 

pamiętasz pochowaliśmy tam uczucie

 

 

 

 

 

a wiosny nigdy nie było

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Edytowane 6 Września 2020 przez Pan Ropuch (wyświetl historię edycji)

[duszka]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

 

Takiej zaistniałej miłości nie da się według mnie bez reszty czy do końca pochować.., zostaje gdzieś bardzo głęboko w sercu i w naszej pamięci, jak widać po tym wierszu :) Przemówił do mnie, więc musiałam mu odpowiedzieć :) Pozdrawiam.

[Pan Ropuch]

@duszka Witaj Duszko! Oczywiście, że tak tej pierwszej nic nie jest w stanie pochować, żadna siła tego świata. Prosta przyczyna, jeśli dajmy na to przyjmiemy, ten najgorszy dla tego najsilniejszego z uczuć wariant - to jest, że to tylko chemia i nic więcej, to przecież te hormony (dopamina, serotonina, endorfina i oksytocyna) w takim natężeniu bombardują nas po raz pierwszy w życiu. Uczymy się ich, a one uczą się nas. A jest czego się uczyć bo efekt jest dość podobny, tak myślę jak do zażycia jakiekolwiek substancji psychoaktywnej ;) Mało kto jest i na to gotowy i jakkolwiek przygotowany. :D

 

Pozdrawiam

Pan Ropuch 

Edytowane 5 Września 2020 przez Pan Ropuch (wyświetl historię edycji)

[WarszawiAnka]

Uczucie pochowane, a jednak Peel mówi: "pamiętasz..."

Wzajemne częstowanie się jadem nie pozostaje bez konsekwencji.

 

Pozdrawiam

[duszka]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

 

Niewątpliwie ma w miłości udział nasze ciało, z całą jego burzliwa biochemią, ale jestem przekonana, że jest on uprzedzony i wyzwolony przez "stan duchowy" miłości, który jest jej źródłem oraz fundamentem, czy rdzeniem... Jesteśmy całością i kochamy tą całościa, ale to ciało podąża za duchem, a nie odwrotnie. Tak to przeżywam i tak się tego nauczyłam :) Pozdrawiam

[Ilona Rutkowska]

@Pan Ropuch o tak! pierwsze bywają burzliwe, a potem... już z umiarem, bardziej. I... z imbirem;)

Pozdrawiam:)

[Gość]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Ten kawałek zrywa z nóg.

Można go zinterpretować tak, że zakochana para właśnie idzie na umówione miejsce spotkania, a cmentarzem, jest po prostu ziemia pod nogami :) 

[Luule]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Tu można sobie fajnie pogdybać. Zetrzeć w ogóle relacje z metaforyką pór roku. Choć tutaj wyliczankę ilości pór traktuję jako twarde określenie stażu tamtego związku (poza metaforycznym wykreśleniem wiosny), to kusi o skojarzenie z letnią gorączką- pożądaniem, jesienią - usychaniem, zamieraniem, zimą- chłodem/wymarciem, no i wiosennym odświeżeniem, odrodzeniem, 'majem' w sercu- czego wg peela zabrakło. Można rzec było minęło. Więc oby w teraźniejszym bądź przyszłym tej wiosny i lata nie brakło;)

[Pan Ropuch]

Gdybajcie, szukajcie, słuchajcie i malujcie :DDD Cieszę się z tego pastelowo-kontrastowo-stonowanego wiersza. Cieszę się z podejścia i perspektywy, dystansu i balansu :DDD Cieszę się na Was, jak dopisujecie kolejne skojarzenia, myśli, dociekania...

 

Pozdrawiam Was ciepło słonecznie niedzielnie i relaksująco nadrzecznie :DDD

 

Pan Ropuch

[Gość Franek K]

Masz pan literówkę w słowie pamiętasz, panie Ropuchu.

Rozwróżenie treści pozostawię sobie na później, gdyż obecnie mam skurczone synapsy.

[Pan Ropuch]

@Franek K Dzięki za czujność! Poprawiam

 

Pozdrawiam

Pan Ropuch

[WarszawiAnka]

@Pan Ropuch : Dziękuję. :)

[Pan Ropuch]

Podziękowania dla całej 10 za serca - Piona od Pana Ropucha :D

 

@Jan Paweł D. (Krakelura) @Marcin Krzysica @huzarc @Tomasz Kucina @Lily Hamon @duszka @Ilona Rutkowska @Radosław @miauczenie owies @Czarek Płatak

 

 

 

 

Edytowane 11 Września 2020 przez Pan Ropuch (wyświetl historię edycji)

[Gość]

Pogrzebane uczucia, nadzieje, plany i marzenia 

Jeśli człowiek nadal żyje to można postarać się o przynajmniej poprawne relacje 

Gorzej jak już dwa metry pod ziemią