ciężar

[JaKuba]

 

w ręku niosę swój koniec
pośród kolorów i magii łąk
gdy obok śpiewa las 
brzozy kołyszą sie w rytm

patrzę w codzienność 
w pamięci błądzę
chłonę tęsknotę i szum
aż nadzieja pęknie ukradkiem
jak ściółka pod stopami

jeszcze jeden krok
serce tańczy z szaleństwem
wybieram najgrubszą z gałęzi
by wytrzymała ten ciężar
którego nie zdołałem unieść

przepraszam

[Victoria]

@JaKuba   Nie wszystko jesteśmy w stanie unieść i nie za wszystko musimy przepraszać...

Pozdrawiam serdecznie :)

[JaKuba]

Dziękuję @Victoria i @huzarc

[Waldemar_Talar_Talar]

Witam - ciężki wiersz  i smutny.

                                                           Pozd.

                                   

[fregamo]

@JaKuba Samobójstwo jako doświadczenie wyobraźni; taką książkę przyniosłem kiedyś z urodzin kolegi choć potem nikt się do niej nie przyznał.

Niestety to nie jest rozwiązanie.

Podzielam słowa Viktorii

Pozdrawiam

 

 

[JaKuba]

@Waldemar_Talar_Talar - dziękuję za odwiedziny :)

[Dariusz Sokołowski]

@JaKuba Człowiek nie zdaje sobie sprawy, że ta cienka niteczka losu, którą tak usilnie dźwiga, ma więcej niż dwa końce... Igranie z nastrojowością nie pisanie.

[JaKuba]

@fregamo @Dariusz_Sokołowski - dziekuję bardzo za wizytę i komentarze.

[Nata_Kruk]

Kuba, dawno Cię nie czytałam... wyczuwa się ciężkość w... ciężarze. Dobry 'kawałek'.

Pozdrawiam.

[JaKuba]

@Nata_Kruk - dziękuję za pamięć i dobre słowo. Pozdrawiam :)

[duszka]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

 

Ciężar naszej duszy, podobnie, jak ciężar naszego ciała zależą też od nas..,  a może nawet - przede wszystkim od nas..? Nie powinniśmy o tym nigdy zapomnieć. Mam wrażenie, ze to "przepraszam" o tym wie... Pozdrawiam optymistycznie :)