Las

[Jan Paweł D. (Krakelura)]

Zabłądziłem w tym lesie, nie pamiętam kiedy

ani jak tu przyszedłem, nie pamiętam po co.

Dziwnie obcy zrobił się las, zamglony, ścieżki

nie potrafię odnaleźć i zimno tu nocą

 

więc kołderkę zabrałem od ciebie ze sobą.

Czasem jakbym słyszał twój głos z wielkiej oddali,

i śnisz mi się prawdziwa, jak na jawie z tobą

rozmawiać próbuję, lecz ty niemo ustami

 

tylko poruszasz, jakbyś mi chciała powiedzieć,

że… i budzę się wtedy, znów błądzę po lesie,

a wszystkie ścieżki, które znajduję przy drzewie

tym samym się kończą, i tylko tej do ciebie

 

nie umiem odnaleźć.

[w kropki bordo]

@Jan Paweł D. (Krakelura) Gdybym mogła dałabym Ci za ten wiersz

milon-pięćset-sto-dziewięćset serc, a i tak byłoby za mało

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

[Jan Paweł D. (Krakelura)]

@w kropki bordo Dziękuję bardzo :)

[M.A.R.G.O.T]

@Jan Paweł D. (Krakelura) Śliczny. Pozdrawiam.

[Gość]

@Jan Paweł D. (Krakelura) w tej tonacji potrafisz poruszyć mnie tak, jak przy wierszu o Twojej babci, wiem że się powtarzam. Pozdrawiam, wzruszona Dag

[Jan Paweł D. (Krakelura)]

@M.A.R.G.O.T Dziękuję.

@Dag Dziękuję.

Pozdrawiam :)

[Czarek Płatak]

Cholera, a ja tak lubię błąkać się po lasach i chynchach.

Współczuję peelowi. W takim wypadku trudno cieszyć się błąkaniem. 

 

[Jan Paweł D. (Krakelura)]

@Czarek Płatak A no tak to jest. Bardzo smutna historia za tym wierszem stoi. Dzięki i pozdrawiam serdecznie.

@Czarek Płatak W zasadzie te dwa wiersze należy czytać razem: