Konradowi dłoń podając

[Piotr Rutkowski]

Kim jesteś marny szamba stwórco?
Zabierasz życie niewinnej istocie,
Wbijając w duszę pal kilometrowy,
Zabijasz we mnie nadzieję.

Pragniesz cierpienia?
Łez mych ci potrzeba?
Darmo szukać we mnie zadośćuczynienia,
Łask twych też nie pragnę.

On cierpiał za miliony,
I za miliony przeżywał katusze,
Ja za jednostkę łzy wylewać muszę.
Przysięgam, zbiorę bastiony,
I smak zemsty odczujesz.

Wojna powiadam!
Choćby na śmierć i życie.

Czego chcesz ode mnie?
Wiem, zabić we mnie ducha,
Resztki człowieczeństwa; myślisz że posłucha
moja naiwność blada?

Spluwam na twe oblicze,
Chamstw twych już nie liczę,
Głowa już mi pęka, umysł źle się czuje
Lecz serce poczuje,
gdy kolejna przyjdzie niespodzianka,

Powiedz kiedy- to się przygotuję.

Nie pokonasz mnie tak łatwo.
Wycierpiałem już zanadto, aby paść na kolana.

Ojcze wszelkiego gówna co pełza po tej ziemi!
Spójrz na mnie gdy do ciebie mówię.
Jak człowiek honoru pokaż swe oblicze,

Siedzę teraz i płaczę nad mym przyjacielem.
Pamiętam, gdy wskakiwał na moje kolana,
Zdajesz sobie sprawę jak wielka jest ma rana?
Gardzę tobą! Rozumiesz? Gardzę na wszechwieki!
Nie wiem co bym zrobił, gdyby moje słońce zamknęło powieki.

Pokaż się bezduszny, ludzki darmozjadzie!

Masz rację; nie wiem jak zginął.
Może wolnością się udusił, stracił wzrok
I wpadł w twe sidła,
Niczym łatwa zwierzyna łupem myśliwego a nie myśliciela,
Staje się z własnej tylko nierozwagi.

Podaję Konradowi swą dłoń.
Nie chcę walczyć jak on z nieprzyjaciółmi swymi
Chcę tylko znać prawdę i bronić ludzkości
Przed prorokami fałszywymi co pod banderą miłości
Życie kotom zabierają zostawiając kości.

[Annabel Turtle]

Bardzo mi się spodobał...
Tchnie wielką ekspresją...
Nie wiem dlaczego ale mnie bardzo poruszył. Dziękuję!
:) Annabel