Łódka

[Dekaos Dondi]

                             ≈≈≈1≈≈≈

 

ziewający czas tyka żywicznym zegarkiem

budzi dzwonkiem utkanym

z pajęczyn

 

z roślinnej wieży kołysana oddechem lasu

zdobi swe burty o wklęsłe

chropowatości

 

płaski kształt z pasażerem na gapę

kroplą deszczu wśród żylnych wioseł

zatopionych w dnie

 

z podłużnym nieprzydatnym sterem

spływa w przezroczystym wodospadzie

w dołującym szumie

 

strąca białe strzępki z czerwonego kapelusza

zerkają biedne mrówki

myśląc że śnieg

 

leci dalej

w mrocznej wodzie zakłóca obraz księżyca

płoszy pluskiem stada lelków

 

wierci się

spłoszona na utopionej łysinie

pana Twardowskiego

 

≈≈

zielona łódka już dawno oderwana

od prześwitu błękitno zielonego

parasola

 

 

 

                 •≈•2•≈•

 

utonęły cukrowe szubienice

gorzkie chwile miodu

 

drewniana przystań

skrzyżowanie doznań

 

zaplątana w otwór na dnie

 

utonąć prawdziwie

czy zaufać złudnym falom

 

poczytaj mi mamo

książkę co wtedy

 

o małej łódce

która płynie w naszych łzach

 

 

[ais]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

to tytuł Twojego wiersza z 2019!

Pamiętasz?!

 

Opisy przyrody dodają urody ;)

poZdrówka DeDuś!

[Dekaos Dondi]

@ais

Aisiu→No przecie, że pamiętam. Najpierw wymyśliłam tytuł:)→I fakt→dodają urody→naturalnej:)

PoZdrówka też:))

[Lidia Maria Concertina]

@Dekaos Dondi Genialne.

[huzarc]

Ujmującą chropowatość słów...

[Dekaos Dondi]

@Lidia Maria Concertina

Lidia Maria Concertina→No bez przesady:))→Ale rzecz jasna↔ Dzięki:)

Pozdrawiam:)

@huzarc

Huzarc→Dzięki: za "chropowatość słów"→Ciekawe określenie. Plastyczne takie:))

Pozdrawiam:)