Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano (edytowane)

 

 

jest odludna przestrzeń nad którą

latają wygłodniałe harpie wydrapujące

pazurami drogę na Olimp

 

sa zbyt zajęte, żeby zauważyć

opancerzony szczyt marzeń

to tam śpi Mały Książe

wtulony w pieszczoty mantikory

 

maleńki mój

ukołyszę cię bezkresnymi biodrami

nakarmię wiarą naiwnych

napoję łzami zdradzonych

 

jadowite płatki róży wilgotnieją

od słów na granicy złudzeń

gdy chłoną je ostre szpony

które po chwili rozrywają floem

 

 

 

 

 

urodziłam kota Jarosława K.

 

 

Edytowane przez ais (wyświetl historię edycji)
Opublikowano

@Pan Ropuch  To erekcjato, więc musi być odjazd :]

Poczytaj trochę tu

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

w dziale z konkursami jest ogłoszenie parafialne na konkurs, można wygrać hajsy, więc czytaj Panie Ropuszku i pisz, może wygrasz parę ełro xD

 

Miłego wieczorku :)

 

Opublikowano

@ann13  Oj, trzynaście, no! Ale bardzo mi się podoba i nie zmienię, choć byście mnie końmi rozrywali. Nie, nie, nie.

Jest ślicznie :]

Pozdrówki!

 

@Pan Ropuch Ais nie urodziła kota Jarka, tylko mantikora :P

Jest ślicznie i już :]

Pozdrówki!

Opublikowano

 

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

 

 

bo u mnie - literki (tutaj 3), podobnie jak u innych pieski, czy kotki upodabniają się do właściciela,

 

 

niektóre z tego powodu posiadają również kojec. ;)

 

 

źródło:

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

 

  • ais zablokował(a) ten utwór
  • ais odblokował(a) ten utwór

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Żyję w ciągłym strachu, jak ten liść na wietrze, że mnie dziś opuścisz, że ktoś będzie lepszy.   Żyję przestraszona przy każdym konflikcie, że już sobie pójdziesz i co dobre zniknie.   Ref: Tyle we mnie strachu i tyle pragnienia, spróbujmy zawiązać nić porozumienia.   Tyle we mnie strachu, tyle niepewności. Jak spokój odzyskać i życie uprościć?   Jak masz pójść, to pójdziesz. Wpływu na to nie mam: czy mnie w środku kochasz, czy to są złudzenia.   Ref: Tyle we mnie strachu i tyle pragnienia, spróbujmy zawiązać nić porozumienia.   Ale potrzebuję, choć dziś drżę niepewnie: ufać więcej światu. wierzyć w samą siebie.   I to może po to los nas pokierował, żebym spróbowała stworzyć się od nowa.
    • @entracte Pozwolenie i rozkaz jednocześnie. Czasem warto pozwolić sobie na taki luksus ;) jak odłożenie obowiązków i otwarcie wyobraźni. Bardzo podoba mi się fraza " pomarnuj czas", który można w dosłowności zmarnować na marzenie, ciszę czy na przerwę spektaklu życia.
    • @Stukacz bardzo udana aranżacja i świetny tekst. Pozdrawiam z uśmiechem;)
    • @Berenika97

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

    • Czy wiesz że cierpię tak jak ja wierzę w Ciebie czy wiesz że sensu nie widzę tak jak Ty widzisz sens we mnie   lekki krzyżyk stał się ciężarem nieme usta rozpaczliwie krzyczą słowa niewypowiedziane niesłyszalną modlitwą     co rano umieram na nowo proszę nie pozwól mi umierać wskrześ duszę pogubioną aby mogła sens zaśpiewać   Boże wiem że Jesteś nawet gdy mnie nie ma pozwól mi się podnieść rozbierz mnie z cierpienia   aby naga dusza mogła chociaż obmyć winy   w kropelce zbawienia
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...