Podróż

[fregamo]

przyglądam się światu
z tej małej półki wiedzy i doświadczenia
co każdego niszczy budując
zmienia

przenikam kroki ze spuszczoną głową
by potem uderzyć w ścianę
czasu mozołem
ciałem

ocean kosmos ziemia
obrazy przebłyski cienie
lęki widma grzechy
i cisza

cisza bezimienna
bo pustka nigdy nie wyznaje sedna
nie ukazuje oblicza
ciemność

a później
wbijam się w tę przestrzeń tchnieniem
rozrywany przez kolejną czarną dziurę
spływam w jej serce jak rosa do strumienia
szeptem

nieposłuszna nadzieja głupców
ogarnia bezkres istnienia
tam i z powrotem sięgam
lecz głos przemawia w duszy

to nie ta scena
koniec podróży

 

Edytowane 13 Czerwca 2020 przez fregamo (wyświetl historię edycji)

[Moondog]

@fregamo "nieposłuszna nadzieja głupców
ogarnia bezkres istnienia" to mnie chwyciło najbardziej 

pozdrawiam

[Sylwester_Lasota]

Odkąd przeczytałem u jednej z publikujących tutaj osób krok ludzi niesie, odtąd przyglądam się wariacjom tworzonym przez kroki w różnych tekstach piszących. Na tym tle przenikanie kroków ze spuszczoną głową, prezentuje się całkiem interesująco, powiedziałbym. :)))))))))))

 

Poza tym jedna, drobna uwaga. Jeśli posługujemy się literacką polszczyzną, to powinniśmy mówić/pisać tę przestrzeń (tą przestrzenią). Wiem, że to trochę dziwnie, bo tak się mówi, ale niestety, nie jest to poprawnie.

Pozdrawiam serdecznie :)

 

Edytowane 12 Czerwca 2020 przez Sylwester_Lasota (wyświetl historię edycji)

[fregamo]

@Moondog91 dziękuję@Sylwester_Lasota masz rację

dziękuję

[fregamo]

@Sylwester_Lasota poprawiłem

Pozdrawiam

[fregamo]

@Sylwester_Lasota dziękuję

 

[Gość]

@fregamo za mało miejsca pomiędzy ziemią a niebem, kosmos zawodzi. Powrót do stacji pozornego dowodzenia- do siebie, itd. Dobry wiersz Fregamo.

[fregamo]

@Dag dzięki Dag