Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

 

No nie... :) tylko nie masochizm .. :)

Staranie się jest wysiłkowe, lepiej sobie to odpuścić, oczywiście, jeśli są ku temu warunki.

To, że prawda ukryta jest na dnie - z tym się zgadzam, ziarno zakopane jest w ciemnej ziemi.

Z tym ocenianiem siebie.. można  często przestrzelić. Jedni się przeceniają, inni się niedoceniają...

A jeszcze inni czują podSKÓRNIE jak jest naprawdę :)

Dzięki za serce 

i miłej nocki :)

 

 

 

Wezmę to pod uwagę :)

Dzięki za serce :)

 

 

 

Ok ok, tak się tylko droczę :)

 

 

@M.A.R.G.O.T @Radosław dziękuję :)

Opublikowano

Rozumiem Iwonko że pod cienką skórką jabłuszka mieszkają chochliki z drzewa pokusy, i trochę o tym a trochę i nie - jest ten wierszyk. Ciekawe w tym znaczeniu staje się tutaj w treści to "w(y)rzucone ziarenko", bo w zasadzie każde "w(y)rzucenie" będzie automatycznie plonem, w sensie zasianiem kolejnego nowego drzewka, może to być nawet wiersz opisu praktyki macierzyństwa albo potrzeby macierzyńskiej, interpretacja może być tak dowolnie urocza, że aż zachwyca. Pozdrawiam twoje szerokie jak zawsze perspektywy twórcze, ślicznie iluzoryczne, i smacznego ;)

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

 

:) trochę o tym, trochę o tamtym :) dokładnie mnie rozpracowaleś :)

Trafnie to z tym ziarnem. Jeszcze dodam, że wyrzucamy czasem coś cennego z głupoty, nieświadomości etc. Ale..tak jak napisałeś, plon i tak będzie, bez względu, czy się wyrzuciło czy świadomie zasiało. Różnica jest "tylko" w procesie dochodzenia do plonu (szybciej lub wolniej, spokojniej czy też w cierpieniu itd.)

Dziękuję :)

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • @Poet Ka   Poe.   formalnie drugi raz podchodzę do Twojego wiersza tylko tym razem z nieco innej perspektywy.     tym razem  czytam go  jako bardzo świadome odcięcie się od pewnego modelu "prawdy doświadczenia” który w polskiej literaturze został skodyfikowany między innymi przez  model w którym intensywność musi skończyć się rozpadem, a autentycznosć jest    niemal nierozrożnialna od autodestrukcji.   tu ten wektor zostaje odwrócony:l bo  napięcie nie prowadzi do implozji, tylko zostaje utrzymane w ruchu, jakby jego przeznaczeniem nie była kulminacja, lecz trwanie, dlatego bliżej mi tu do pewnej " ontologii bycia w przejściu” niż do narracji granicznego aktu.   most, wiadukt, tunel  to nie są miejsca zdarzenia, tylko struktury pomiędzy, które nie pozwalają się zamknąć w stabilnej (pewnej) formie.   w tym sensie Twój tekst myśli przestrzenią !!!   nie jako tłem, ale  sposobem istnienia. 'formatowanie wieczności” brzmi tu jak trafna ironia wobec wszelkich projektów domknięcia , zarówno tych wielkich historycznych, jak i tych prywatnych literackich.   mógłbym powiedzieć (ryzykując pewne uproszczenie) że to ruch bliższy temu, co  nazywałby nieustannym byciem w drodze, niż temu, co próbuje ustanowić trwałą forme  sensu. najciekawsze jest jednak to, że Twój wiersz nie tyle neguje intensywnosc, ile odmawia jej finału.   "pryszczaci” nie są tu już figurą niedojrzałości  tylko stanem bycia, które nie chce zostać zamknięte ani w estetyce buntu, ani w estetyce spełnienia .   i może właśnie dlatego ten tekst działa !!!   bo w miejscu, w którym literatura często wybiera albo eksplozję, albo formę, on wybiera trzecią możliwość tzn. ruch, który nie daje się zatrzymać bez utraty   własnej prawdy.     napisałem to troche ryzykownie......ale wiesz Poe, że prawdziwie:)           @Annna2   ja też Steda uwielbiam!!!    
    • @Poet Ka Fajnie, że Ci sie podoba, a nawet chyba bardziej niż podoba. Dziekuję. @Berenika97 Dziekuję, tak właśnie się tutaj czuję. Odrobina spokoju nad morzem, jaką chcę rozciagnąć w nieskończoność,
    • @Berenika97 podoba mi się ten niezwerbalizowany dialog pary młodej. To ciche i tak różne przeżywanie w "cichości serca" wesela doskonale podkreśla dramat obu. Od razu mi się przypomniała piosenka " Windą do nieba" grupy Dwa Plus Jeden....
    • Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

        I nie gniewasz się na mnie? Rozumiesz?  Bo wiesz, czasem piszesz jak dzikus - ups!
    • Drgająca struna łabędzi śpiew i tętniący gniew.   Za oknem dzień wyczekuje zbawienia wieczoru o zapachu szkarłatu i czerni.   Wije się wstęgą ból porośnięty mchem i milczącym echem.   Dozgonna śmierci dodaj mi skrzydeł!   Autor fotografii: Mirela Lewandowska

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...