Zgłoś

"się" w dwu wersach pod rząd to zdecydowanie za dużo. Poezja podobano nie lubi dopowiedzeń. Dlatego "tajemniczy amulet" jest taką kawą na ławę. Przed wykrzyknikiem masz niepotrzebną spację. Widziałbym to tak:   Trzymałem amulet. Niepokoiła tajemnica. „Medal” odwrócił się. Zadrżałem! Zanim odczytałem znaki.

@Berenika97 bardzo dziekuję za Twoją refleksję.  Przesyłam serdeczności.

@Gosława dziękuję...

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

A owszem. Dziękuję za wizytę.

@Berenika97   Narrator jest obecny w większości moich tekstów. Bohaterowie zazwyczaj są cieniami, nie mówią zbyt dużo – dlatego narrator jest niezbędny. Jest demiurgiem. Mam taki problem z dialogami, że wokół mnie i we mnie nie ma ludzi. Jest tylko Mistrz, ale z nią porozumiewam się w języku ptaków. Bardzo lubię ten tekst. Napisany na jednym oddechu, w przeciwieństwie do wierszy, których układanie przypomina mi rozwiązywanie krzyżówki. Chciałbym napisać wiersz prosto z serca, nie używając głowy – wiersz bijący w rytm serca. Słowami najprostszymi, nie popadając w banał. Może kiedyś się uda. Muszę się tylko otworzyć. Melancholia to zaborcza pani. Jej siostrą jest depresja. Nie polecam.