Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

Lis czujnie zerkający spod korzeni drzewa, wiewiórka na gałęzi,
gile i sójka wśród liści

 

Taki mały prezent dla syna od ojca
cały pokój zajmuje kolejka służy bystremu dziecku o blond włosach
do przewozu chałaciarzy do obozu
zrekonstruowano trakcję tunele mgłę w Alpach tory rampę
dworzec w Marienheim na cześć św. Maryi
oczekującej dzieciątka jej to kiedyś odmówili schronienia
moi przodkowie

 

i ja teraz Chaim którego imię znaczy „życie”
za karę zostanę ubrany w pasiaki niebiesko – białe
stanę się pensjonariuszem ogrodu zoologicznego
„Hokus Pokus, Czary Mary” czekam na bocznicy na przeładunek
do uzdrowiska przez góry lasy za druty
stamtąd nikt nie wraca a porządni Niemcy nie muszą
spłacać weksli 

 

 

 

Opublikowano

tytuł raczej nie skojarzył mi się z ojczyzną, "ojczyźnianą wojną", ale bardziej z "oj... czystością" - nie wiem czy dobrze, ale po przeczytaniu nieodłącznie przychodzi na myśl "czystość rasy", więc jeśli nie trafiłem przynajmniej gdzieś po równoległym torze krążę. Inaczej już tego nie splotę. Wiersz dobry, obrazki znakomite, ale przyznam, że wolę jednak sam tekst, bez narzuconej interpretacji Autora, która jakoś nie współgra mi z wymową wiersza. Może, gdyby przeczytał to A. Ferency... :)

Ale to tylko moje marudzenie, bo i tak serducho się należy za pomysł, temat i puentę.

Te weksle i tak są - nie do spłacenia.

Pozdrawiam.

Opublikowano

Dziękuję za komentarze, to mój ostatni rok życia, to i reminiscencje odległej twórczości, ojczystość tu to wychowanie ojciec i czystość, w tym znaczeniu tytuł funkcjonuje, fikcyjnej twardości i czystości. ;-)

Opublikowano

A dla mnie filmik jest MEGA ZARĄBISTY! I chciałabym więcej wizualizacji.

Jeszcze to echo i wogle klawo to wyszło. Normalnie w trąbkę.

Zauważyłam, że chyba "specjalizujesz" się w 2wś.

To do następnego czytania.

Opublikowano

@AOU :) trochę eksperymentuje, formą... no cóż to co było może się powtórzyć, nie znaczy to że historia się powtarza, ale oznacza że typowanie winnych nieszczęść zawsze jest świeże i aktualne, kto wie co  będzie po pandemii, łatwo oskarżać jest ludzi lub nacie o nieszczęścia. 

Opublikowano

@arkadius  Kruki na drzewach kraczą, że już jest wojna, i że ma przybrać na sile.

Myslisz, że nie mają racji, te kruki?

Ja to nie wiem, kurde. W sumie to nie znam mowy ptaków, ale mówią, że kruki są mądre...

Ewentualnie można winę zwalić na kruki. Za dużo się mądrzą.

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • @andrew   zgadzam się z Poe:)
    • @Alicja_Wysocka @violetta@Toyer @Leszek Piotr Laskowski@wiedźma dziękuję serdecznie

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

       
    • noc połyka nas z  samochodem blacha pod palcami ma chłód cudzego ciała które zaraz weźmiemy na własność gardło maszyny rolety w dół świat zdycha zostaje gęsty biały szum wibruje w plombach woda bije w szyby tysiąc wściekłych cieni rozmazuje miasto w czarne smugi neony ciekną w poprzek oczu jesteś za blisko para z ust miesza się w jeden gęsty oddech tu nic nie jest czyste szczotki idą po karoserii ciężkie mokre włosy żelastwa ocierają się rytmem który już w ciebie wszedł drżenie idzie przez fotele w kręgosłup osadza się w biodrach twoja dłoń nie pyta o zgodę waży i bierze zna każdy skurcz zanim się zdarzy powietrze gęstnieje od pary i ciał wilgoć wpełza pod ubranie skóra poci się głodem lepka wchodzisz we mnie jak bieg w drapieżną skrzynię metal o metal żywa twardość rozrywa chłód światło miga krótkie ostre błyski rozcinające ciemność pod powieką patrzysz na mnie to spojrzenie nie ma wyjścia drzwi bez klamki woda wali mocniej kabina drży coś wielkiego napiera z zewnątrz a my coraz ciszej coraz bliżej twoje ciepło rozsadza zimne szyby ogień bez tlenu palce ryją ślady których nie widać ale mięśnie je pamiętają napięcie gęstnieje w podbrzuszu krew pulsuje grubo uwięziona pod skórą zaraz eksplodujemy twoje palce we mnie to ślepy wyrok śliski uścisk w którem nie ma oddechu bierz mnie aż pęknie dno twoje ciało pod moimi dłońmi napięte jak struna świata śliskie od pary zaraz rozerwiesz mnie od środka zapadamy się w siebie jak gwiazda czarna gęsta grawitacja rozgniata nas na amen tu nie ma Jego szczotki stają ciemność waży tonę i wtedy wszystko pęka naraz woda wdziera się światłem żebra pękają krew za głośna w skroniach ciało gubi krawędzie mieszamy się płynami oddechem izolacja zerwana ze świata maszyna łapie nasz rytm zaciska go nie oddaje nie ma już kabiny nie ma szyb jest tylko puls i to napięcie które nie zna końca czoło wbite w szkło zostawia tłusty ślad potu i oddechu rozmazany jak my bez powrotu sekunda nie chce zdechnąć ciągnie się rolety w górę świat wraca za nagle za ostro ale coś zostaje w płucach na skórze pod żebrami jak wilgoć która weszła głębiej niż oddech myjnia wypluwa nas na asfalt czystych błyszczących a w środku dalej wrze parujemy brudni od siebie          
    • @hehehehe

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...