Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano (edytowane)

To jest moje rapowanie, choć nie lubię tego wcale
ale ono w dobrym celu więc dołączyć  chcę do wielu
co ich nikt nie nominował by dla medyków rapował
by się nie czuć sortem gorszym dołożyłam parę groszy.

 

Sytuacja wirusowa wcale nie jest komfortowa.
Nikt nie czuje się bezpieczny trzeba zachować konieczny
zdrowy umysł, zdrowe ciało by  medykom pomagało
chorymi się opiekować i szpitali nie blokować

 

Niech zrozumie każdy, który chce nad morze albo w góry,
że poczekać trzeba chwilę by znów było bardzo mile,
by  wróciło to co było i nikomu nie groziło
nagłe zejście  pod szpitalem gdzie nie będzie miejsca wcale.

 

Więc poczekaj człeku drogi   niecierpliwy jeden, drugi
siedź na tyłku nie podżegaj bo  zabraknie nam medyków 
albo kiedy ty się zbiesisz bo  rozsiewać chcesz wirusy 
to strajkować pójdą oni,  tobie przyjdzie w piętkę gonić.

 

 

 

 

 

 

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Edytowane przez Bożena Tatara - Paszko (wyświetl historię edycji)
Opublikowano

Być medykiem, to nie drużba, lecz dla ludzi ciężka służba!

Nas szczególnie, to dotyczy. My Polacy - to medycy!

Na chorobach zna się każdy. Na leczeniu jeszcze bardziej.

Epidemia - trza odkażać, Tylko czysta tu się nada.

 

Pierwej trzeba polać ręce i do gardła trochę więcej.

Polak dobrze odkażony politykiem jest ogromnym.

Większość  lubi ponarzekać: "ciężka dola jest człowieka"

Część z nich pogna by strajkować - przecież mamy wolność słowa.

 

Się pokazać dla zasady "Nikt nam w kupie nie da rady"

Epidemia - jakieś głupstwa! Statystyki to oszustwa!

D-5 promieniuje z masztów. Naszych d jest kilkunastu

Jest zadyma super sprawa - grunt z policją się naparzać.

 

Nieistotna jest przyczyna, wszystko to Kaczora wina'

Że się dziś pomylił chirurg, że zabrakło wody w Nilu.

To że w kraju rządzi kasta - jego wina jest i basta.

Więc Bożenko życzę słońca rapowania też bez końca!

 

Pozdrawiam

Opublikowano

@Jacek_Suchowicz
 

My Polacy naród durny sami pchamy się do urny
bo czy zdrowym jest rozsądek, Mojr   nie słuchać...losu prządek?
Dziś już nikt nie krzyknie VETO - dla honoru był podnietą
bo  ratował skórę często gdy prywata była klęską.

 

Dziś nikt szaty nie rozerwie  a po truchle łażą czerwie
brak Rejtana każdy powie  - do podziału ciągnie mrowie.
Każdy rękę gdzie nie spojrzysz wciąż wyciąga i ku sobie
ciągnie  kołdry kawał  kusy  a ta jedna starczyć musi.

 

Gdy elity  ośmieszone, każda  chce na swoją stronę
przejąć nieco więcej racji  aby posłuch ich narracji
elektorat dał  tym większy by wrogowi przynieść klęskę.
Szkoda tylko że wrogowie  to są nasi -  pradziadowie ?


Ważne tylko by o sporach  nikt zapomnieć się nie ważył
i  że wokół wszędzie burza  aby nikt nie zauważył.
Bo gdy zawiść jest w narodzie, każdy chce dochodzić racji 
a nadrzędnym  być powinno przecież dobro  naszej nacji.

 

Dziękuję Jacku za wierszowany komentarz. Tobie tez życzę dużo słońca i pogody mimo burz tych za oknem i tych w polityce.
Pozdrawiam :)

  • 2 lata później...

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • @leszek piotr laskowski piękne i ciekawe...
    • E i botoks! I nisko tobie?
    • "Świadectwo dwóch brzegów"   Etap pierwszy: 1988> Wygnanie.   Ten kołowrót w skroniach i ciężar pod sercem, gdy milicjantów cienie snuły się w zaułku. Prawda – jak brudna onuca rzucona poniewierce, z państwa, co rzeczywistość trzymało na sznurku.   Ucieczka? Raczej wyrok, choć słowo nie padło, początek bez końca, wciąż od nowa, od nowa... Paryż. Inne światło na twarz mi spadło, choć w gardle wciąż dusi nostalgia surowa.   Nocne męki na klatkach, chłód obcych schodów, bezdomność snu, problemy z językiem. Tęsknota do domu, do rodzinnych ogrodów, tłumiona w piersi bezsilnym krzykiem.   Lecz wrogowie – to przecież przyjaciele teraz, więc idę przed siebie, choć czuję niewygodę. Tu jutrem się nie straszy, tu uśmiech się wybiera, a prawo ma ludzką, nie partyjną urodę.     Etap drugi: Poznawanie.   Wystrzelony z działa minionego ustroju, wylądowałem w nieznanym, miejscu wspaniałym. Gdzieś między artystów, w tyglu niepokoju, o których w ojczyźnie kłamano nam czas cały.   Odkrywam, że wolność to nie tylko słowa, lecz ciężar wyboru, co kładzie się cieniem. Tu nikt ci nie powie, byś swe racje schował, sam musisz się zmierzyć z własnym sumieniem.   Gdzie biurokracja ma twarz urzędnika, co patrzy w twe oczy, a nie w paragrafy. Gdzie lęk przed mundurem powoli zanika, gdzie łapiesz sens dzieła „Płonącej żyrafy”.   Z dorosłego świata w szkolne pielesze, z pokorą neofity zaczynam swój bieg. Co niedouczone, nadrabiam w pośpiechu, by na obcym brzegu ułożyć swój brzeg.     Etap trzeci: Zakorzenienie.   Dziś język nie uwiera, już wtopił się w krew, choć akcent wciąż zdradza, skąd wiatr mnie tu przygnał. Ustał ten dawny, lękliwy mój gniew, a przeszłość – choć ważna – nie jest już koszmarem.   Nie patrzę za siebie przez ramię z obawą, zasadziłem tu ogród, oswoiłem lęk. Paryż stał się domem, a nie tylko wyprawą, gdzie każdy poranek ma jasny swój dźwięk.   Mój dom bez adresu ma dar przyjęcia w cieple dłoni dziecka o dwóch językach, nie czując w nich już żadnego pęknięcia, wrośnięty w ten bruk i te dachy w cynkach.   Polska jest echem, co w sercu wciąż drzemie, lecz to tutaj dzieci budują swój świat. Znalazłem swą przystań, swą nową ziemię, gdzie wolność zakwitła jak najtrwalszy kwiat.     Finał: Dom bez granic i przestroga.   Dziś mapy spłowiały, granice się starły, Europa nas splata w jeden wspólny dom. Dawne upiory na dobre już zmarły, a „tu” oraz „tam” mają ten sam ton.   Nie wierzcie w słowa, co płyną z ekranu, że wszędzie jest gorzej, że obcy to wróg. To stara metoda fałszywych planów, by strachem zagrodzić do wolności próg.   Tak samo komuna mamiła nas wcześniej, chcąc w klatce nas zamknąć, by stłumić nasz bunt. A prawda lśniła tam, gdzie wolny był człowiek, gdzie mądrość i godność dawały nam grunt.   Nie jestem wygnańcem, lecz częścią całości, z Wisłą i Sekwaną płynącą przez sny. W dwóch domach naraz, w pełnej wolności, dbam o jutra wspólny, lepszy nasz świt.   <2026 -dziś.  Leszek Piotr Laskowski
    • Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

        USA z CO do czasu  
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...