Oliwa, ogień i iskra.

[Jaro]

„Oliwa, ogień i iskra”

 

 

Jakże pięknie jest, gdy ma się lustro w drugiej osobie.

Jakże pięknie jest, gdy potrzebujesz bym usługiwał tobie.

Jak łuk strzale.

Jak oliwa ogniowi.

Jak płótno farbie.

Doceń wołanie w pustce, zaginiony skarbie!

Skarbie, do ciebie ostatnia mapa została spalona.

Nie każ dłużej czekać, o miłości nieodwzajemniona! 

[fregamo]

@Jaro nie wiem co masz na myśli z tym usługiwaniem ale od tego już krok do niewoli lub tragedii

Pozdrawiam

 

[dmnkgl]

@fregamo  W kontekście reszty wiersza ,,usługiwać" zamiast znaczenia dosłownego, zmienia je na ,,dopełniać", bo jest to ten rodzaj usługiwania, który w logiczny sposób pozwala drugiej osobie na rozwinięcie pełnego potencjału. Pomiędzy tymi osobami, pomimo tego, że są różne, istnieje równowaga- żadne nie spełni swojego przeznaczenia bez drugiego. W związku z tym możemy mówić o tragedii, tylko jeśli pomiędzy tymi osobami nie zrodzi się więź. Ostatnie wersy mają wobec tego wyrazić tęsknotę za tą drugą osobą@Jaro  Czy dobrze zrozumiałem ;) ?

Pozdrawiam

[fregamo]

@dmnkgl skoro tak mówisz...

 

[Jaro]

@dmnkgl To jest poezja! Każdy może to rozumieć jak chce, jednak tak - tok rozumowania taki jak u autora ( ; 

[dmnkgl]

@Jaro  Oczywiście, że każdy może rozumieć po swojemu. Gdyby miało być inaczej wszyscy pisaliby po prostu lakoniczne wypowiedzi typu: ,,Widziałem kwiaty, bardzo mi się podobały." Z drugiej strony jestem zdania, że warto choć chwilę pochylić się nad utartym ,,co autor miał na myśli", bo najgorszą dla autora sytuacją, jest gdy utwór jest rozumiany odwrotnie niż pierwotnie miał być. Wina w takiej pomyłce może leżeć po obydwu stronach (zbyt płytkie wczytanie się w tekst, zbytnia zawiłość tekstu), ale w uprawianiu poezji powinniśmy dążyć do wzajemnego zrozumienia. 

Pozdrawiam jeszcze raz