Maseczkowe Absurdy Dialogowe

[Dekaos Dondi]

 

  

– Co tu się wyprawia, do jasnej korony. Jesteśmy Słuko. Służby Koronne. Proszę się w tej chwili rozejść. Zachować odpowiednią odległość.

–No co pan. Durnia ze mnie robisz. Ja tu sam stoję. Jak mam się rozejść?

– Proszę mi tu nie pyskować spod maseczki. A jak za chwilę tłum przebędzie, żeby pocieszać samotnego.

– Jaki tłum? Gdzie?

– Chociażby tam!

– Nic nie widzę.

– Bo jeszcze go nie ma, ale za chwilę może być. To nie lepiej dmuchać na zimne. Rozejść się na spokojnie. Bez rozpychania. Pókiś pan sam sterczysz.

– Cholera… hmm… ma pan racje. Już się rozchodzę. Fajnie. Swobodnie. Nawet machać rękami po mojemu mogę.

– No no. Tylko bez przesady proszę. Wirusy słyszą.

– Mówi pan?

– Nie tylko mówię, ale wiem co.

– Faktycznie. Fajnie się rozchodzić samemu. Rozpychać się nie potrzeba.

– A widzi pan. Słuko dba o swoich obywateli. Zawsze ma racje.

 

 

≈•≈•≈•≈•≈•≈•≈•≈•≈•≈•≈•≈•≈•≈•≈

 

 

– Obywatelu. Zapomnieliście?

– Niby ja? Niby o czym?

– Dzisiaj wybory głowy. Są i nie są równocześnie. A wy tak sobie swobodnie chodzicie i co?

– Co co?

– W żadnych was nie ma. To przejaw niewłaściwej postawy obywatelskiej.

– No jak to. Uczestniczę przecież.

– Wy mi tu głupot w mądrość nie wciskajcie.

– Ależ naprawdę. Biorę udział, w wersji tej, której nie ma.

– Tak? To w taki razie zwracam…

– Tylko nie na mnie proszę. Dosyć już na mnie zwracano.

– ...honor.

– Wie pan co. Tak sobie myślę, że skoro to takie wybory… kwantowe… są i nie są, to się dziwię, że nie zarządzono 50% ciszy wyborczej.

– Pogadam z przełożonymi.

– Że zapytam… przez co?

 

 

≈•≈•≈•≈•≈•≈•≈•≈•≈•≈•≈•≈•≈•≈

 

 

– Panie, co pan tak łazisz z klapką na muchy? Jesteśmy Słuko. Muszę pytać.

– To na wirusy. Najpierw walę po koronie, a gdy spadnie, to już później łatwej paskuda zabić. Mniej pewny jest. A póki ma diabelstwo na głowie, to myśli, że mu wszystko wolno.

– No coś pan. Wariat jesteś. A gdzie takie można kupić?

– A ile pan da?

– A ile mam?

– Skąd mam wiedzieć. Zresztą mogę jedną ofiarować za darmo.

– O!

– Trochę wybrakowana. Koron nie strąca. Ale wie pan… w razie czego można z pięści w mordę przywalić.

– Nie wiedziałem, że mają.

– Mają, mają. Ja też nie wiedziałem, dopóki nie przywaliłem.

– Ale to takie małe. Jak takiego trafić?

– Celnie.

 

 

ťťťťťťťťťťťťťťťť

 

 

– Halo, halo, jesteśmy Słuko. Stoją panowie za blisko siebie. Proszę się rozejść na dwa metry.

– Człowieku. Spójrz w nasze maski. Jest odległość odpowiednia między nimi? No jest.

– A co mnie tam wasze facjaty obchodzą. Rozpiętość przestrzeni między brzuchami, jest mniejsza niż dwa metry.

– Przecież nie gadamy brzuchami, a poza tym, z nich wirusy nie wyskoczą.

– Wyskoczą, nie wyskoczą. To tylko wichrzycielskie spekulacje. Trzeba się było tyle nie obżerać, w dobie pandemii. Sami sobie zgotowaliście ten los. Mandat wypiszę. Monitoring już panów łyknął.

– To przez kwarantannę. Z nudów. No dobra. Wciągniemy brzuchy.

– Żadnego wciągania i fałszowania obywatelskiej postawy.

 

 

≈•≈•≈•≈•≈•≈•≈•≈•≈•≈•≈•≈•≈•≈•≈•≈•≈•≈•≈•≈•≈•≈•≈

 

 

– Ludzie. Gdzie się pchacie dwójkami? My służby…

– Wiemy. Cicho być.

– A nie możecie, jeden po drugim do sklepu po zakupy wchodzić?

– Lepiej poza niż w kupę. Czy pan nie widzi, co tu na kartce stoi? Wchodzą po dwie osoby.

– Ależ panowie. Niekoniecznie równocześnie.

– My popieramy sprawiedliwość społeczną. Czemu on ma być pierwszym, a ja ostatnim, skoro kartka, też zachęca do równouprawnienia?

– Jakim ostatnim? Tylko drugim?

– Wcale nie, bo ostatnim.

– W międzyczasie, chyba już weszło i wyszło... z dziesięciu.

– A co nas to obchodzi. Oni to już inne zgromadzenie. My mamy swoje rozgrywki.

 

 

≈•≈•≈•≈•≈•≈•≈•≈•≈•≈•≈•≈•≈•≈•≈•≈•≈•≈•≈

 

 

– Co pan tak po ciemku w masce chodzisz. My jesteśmy Słuko. Jeszcze się pan przewróci i kłopot będzie. Teraz w szpitalach pierwszeństwo jest. Zostanie pan na bruku i co? Wilka można złapać.

– Pierdoły pan gadasz.. chociaż fakt. Różne zwierzątka, o różne lasy i podwórka dbają, ale przecie nie mam maski na oczach, tylko na nosie i gębie.

– Co z tego. Może się zesmyknąć.

– Do góry? Na oczy? No coś pan. To jakieś anty grawitacyjne pieprzenie.

– A jak pan stanie, na ten przykład, na głowie, to co? Smyknie się jak nic. I co wtedy? Wywrócisz się pan i kłopot będzie.

– Cholera, to już gdzieś słyszałem. A niby po co ma stawać do góry nogami. Mało tu wokół na głowie postawione. Jeszcze ja mam dokładać swoją cegiełkę.

– Dobra, dobra. Nie bądź pan taki do przodu. Ja już swoje wiem,

– Niby co?

– Że pan by chętnie cegłę komuś na głowę rzucił, zamiast dać potrzebującym.