Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

Witam -  romantycznie a tak lubię - a prostotą się nie martw  

jej skromność    jest słodsza  niż nam się wydaje.

                                                                                        Udanych chwil życzę i uśmiechu.

                                                                                                            

Opublikowano (edytowane)

Bo do Pani chcę przyjechać,
co w tej sprawie myśli Pani?
Nie byliśmy umówieni,
ale czegoś brak mi z dali.

Ja na chwilę, na spojrzenie,
tylko musnąć lekko usta,
bo bez Pani każda chwila
taka się wydaje pusta.

Nic odległość, kiedy myśli
wchłania tylko czarna dziura.
Może kiedy Panią spotkam
to z tęsknoty wyjść się uda?

Twardy jestem, lecz nie dzisiaj.
Taką słabość w sobie czuję.
Nie dbam o nic, póki Pani
w serce ust nie pocałuję.

 

 

czarna dziura myśli wchłania

ot ciekawa propozycja

płonę cala z pożądania

pan konkretny jest nadzwyczaj

 

inni o tym delikatnie

czasem nazywają szparką

więc przyjeżdżaj nic nie ważne

czas nam zleci razem wartko

 

Pozdrawiam

Edytowane przez Jacek_Suchowicz (wyświetl historię edycji)
Opublikowano

@Jan Paweł D. (Krakelura) Tak, ćwiczy charakter i tęsknotę pandemia.

 

@Waldemar_Talar_Talar Bardzo ładny komentarz Waldku.

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

To już sentencja lub zaczyn na dobry wiersz. 

 

@Jacek_Suchowicz Jacku, tym razem nie było nic o seksie, choć pewnie z fizycznością mnie kojarzysz ;). Tu tęsknota i uczucia, ale może zawężam interpretację. :D

 

@Marcin Krzysica Marcinie miły, z przyjemnością. Cieszę się że się wstrzeliłam ze słowami w odczucia. 

 

Wszystkim się kłaniam, bb

 

 

 

 

Opublikowano (edytowane)

@fregamo

 

W różnych talerzach obiad podaję:
raz się rymuje, raz rytm jest prawie
a raz na biało, bo przepis w głowie
tego wymaga i Ci nie powiem
czemu tak robię. Spisuję tylko.
Lubię pomieszać, doprawić słowa
Gości zaprosić by smak od nowa
znaleźli w daniu, a może w słowach.

 

@Dag Brawa od Ciebie to duża pochwała, szczególnie że prosta forma

nie jest na fali. Dziękuję. bb

Edytowane przez beta_b (wyświetl historię edycji)
  • 5 lat później...

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • @iwonaroma No i tak to czasem bywa z czasem. A niech tam sobie zostanie w wierszach.  Iwono, bardzo gustownie spięłaś słowem jak broszką, winszuję :) A huśtawka wytrzyma?
    • @Arsis    piękno, smutek, symbol,   forma graficzna - która mi się podoba    i tak zwane lśnienie (promyk - idąc za L.M.Montgomery)  
    • @Gra-Budzi-ka Oj,

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

      jakie fajne! 
    • @Poezja to życie   oby perfekcyjnie zabijał ! I bezboleśnie

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

      pozdrawiam !
    • Przechodzą cicho, mając przeszklone spojrzenia. W przedpokoju. W pokoju. W noc ciemną i tkliwą. W noc majową. W pełną szumiących liści, pełną drzew, gałęzi, podziemnych korzeni.   I w tę noc podążają moje złudy, widma… Te moje odwieczne i wciąż milczące od lat pięćdziesięciu chore iluminacje.   Przepoczwarzają się. To znów nieruchomieją. Ale są. I płyną naprzeciw obłokom bez-szepnie. Albo szepczą jak wiatr na przekór milczenia. Albo stwarzają się od początku. I znowu. I wiecznie…   Dręczy mnie ta struna. Zaciska się coraz ciaśniej.   W bolesnym skowycie powolnego rozpadu.   W progu uchylonych drzwi leży zakurzone truchło jakiegoś ptaka. Szkielet obsypany piórami. I ten szkielet podobny raczej do szkieletu człowieka, lecz z białą podłużną czaszką i z otwartym w jakimś zastygłym grymasie dziobem.   I z czarnymi oczodołami niewidzącej śmierci. Tej samej, która naznaczyła spojrzenia mojej matki i ojca, kiedy ich oczy wyrastały z czarnej, błotnistej, mokrej od deszczu ziemi. Wyrastały jak kiełkujące pąki jakiejś melancholii spomiędzy kwiatów białych chryzantem.   A więc rozbił się przed wiekami ten ptak, nie-ptak.   Roztrzaskał w koszącym locie. W gazetach pisano wtedy: to było samobójstwo.   (Włodzimierz Zastawniak, 2026-05-05)      
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...