"Zastygły gest"

[Iris_IK]

szybowce pocięły niebo
wysoko
myśli w korkociągu
oddech wstrzymany

zostawiłeś ląd
punkty odniesienia
kompasy za burtą
mapy skrzydlate

hiperbolę doznań
kiedy Ziemia przyciągała
a ty uparcie
wprowadzałeś nieważkość

zostawiłeś ręce moje otwarte
i niebo blado-zawstydzone
nad bezmiarem drżeń
bez pożegnania

[Roman Bezet]

Dziwne wrażenie: przy czytaniu z każdej zwrotki wyskakiwał mi jeden wers (powtarzający sens już zapisany, niszczący w zasadzie dynamizm liryki). Gdyby je usunąć?

oddech wstrzymany - zaciera klarowność i dynamikę "myśli w korkociągu", nie wnosi żadnych nowych, ważnych emocji.

punkty odniesienia to wynika, bo ląd, mapy.

hiperbolę doznań - nie czytam tej metafory, nie podoba mi się, jest za dynamiczna, a opozycja opisana zaraz po niej jest ważniejsza (choć stonowana)

bez pożegnania - można domniemywać z całości wiersza, że "zostawiłeś" bez pożegnań, a taka pointa chyba za bardzo roztkliwia?
("zostawiłeś ręce moje otwarte" - możnaby i tę inwersję odwrócić, ale to wg Pani woli ;)

pzdr. b

[Iris_IK]

Drogi Panie Bezet!

Szalenie mi miło, żeś Pan ( niezwykle cenię Pana, jako twórcę!) poświęcił czas na owe moje wypociny. Śpieszę wyjaśnić, że gdyby nie te wyhamowywujące wersy, to tak według mnie, nie byłoby wrażenia tego , co w tytule...

Ale widzi Pan, ja słucham, gdy mądrze mi kto teorię pisania wykłada i wszystko potem staram się wykorzystać.

Proszę pozwolić, że tu tak zostawię.

Dziękuję i pozdrawiam
Irena.