Ciarka

[Tomasz Kucina]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

   graphics CC0

 

 

Motto: w każdym z nas walczą dwa wilki – bądź pokorny

 

za dużo emocji
poezja powinna być subtelna
na płytki grunt blefu
kierować bezduszny korab

 

zatrzymam koło na wodzie
łyżka przestanie lewitować
w lej studni
nie spadnie kamień

 

tyle much w nosie
obrazoburczych posług
z dyni wypadły oczy
obraził się cielec

 

gra bębenek baskijski
pocierasz skórę
umiaru nieważki szum
z wysuszonego zwierza

 

unormuj puls
słowo niech płynie żyłą
i prosto do morza uśpionego
przez zimny prąd antypatii
—

 

Edytowane 17 Kwietnia 2021 przez Tomasz Kucina (wyświetl historię edycji)

[Pan Ropuch]

@Tomasz Kucina Melduję się naprędce, jako czytelnik. Wszystko ma ręce i nogi z tym że dwukrotne użycie słowa subtelny dla takiego mistrza słowa jak Pan to się raczej nie godzi. Zamiast zaproponowałbym spokojny bądź tantryczny, ale intuicja mi podpowiada, że Pan znajdzie najlepsze rozwiązanie tego dylematu bo najbliższe autorowi.

 

A.G.

Edytowane 25 Marca 2020 przez Aleksander Głowacki (wyświetl historię edycji)

[Tomasz Kucina]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Anafory czyli powtórzenia zwłaszcza ważnych fraz w poezji nie są zakazane, są często stosowanym środkiem stylistycznym, ale uważam, że w tym wypadku nie ma takiego obowiązku i masz oczywiście rację. Dlatego podpowiedź uważam za sumienną i przydatną. Może zmienię na "nieważki" - to będzie taki przymiotnik tu dobrze wpasowany. Ok?

[Pan Ropuch]

@Tomasz Kucina Jak najbardziej - dobrze wpasowany. Co do anafor, to w tej materii akurat mam ugruntowaną wiedzę ba i praktykę. Z tego co widzę na tym portalu praktycznie nie mają one racji bytu, a szkoda. 

 

A.G.

[Tomasz Kucina]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Może nie wszyscy mają takie potrzeby? ;)

[MIROSŁAW C.]

@Tomasz Kucina Syte w swej treści, dziękuję. 

[Gość]

@Tomasz Kucina  Przeczytałam i zrobiłam rachunek sumienia... I również dziękuję ze ten wiersz... ;)

 

[Tomasz Kucina]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Tak, wiersz ma cechy drastyczne. Ale starałem się utrzymać go w ryzach pokory. Również dziękuję za słówko, pozdrawiam.

Pozdrawiam Cafe, człowiek człowiekowi bliżej, dobre słowo przez internet - teraz doceniamy że to - BEZCENNE. 

[tbr]

Przypomniał mi się wiersz, który opublikowałeś za czasów Laktris. Tamten był drastyczny w porównaniach i ostro kanciasty w przejściach. Terapia szoku, tak wtedy zareagowałam. Tematyka podobna, chociaż tym razem wysubtelniałeś :)

Dwa wilki: czarny i biały.

Dwa światy: zła i dobra

Ciemność kontra Jasność

 

Uważaj którego karmisz...albo czym  :)

 

Najlepsze wiersze powstają pod wpływem emocji. Najlepsze i autentyczne...jak ten

Nie, no będę musiała potrząsać tobą regularnie i zadziwisz nas na nowo.

 

Do zobaczenia pod następnymi...z tej serii ;)

 

Edytowane 26 Marca 2020 przez Kama Nagrodzka (wyświetl historię edycji)

[Jacek_Suchowicz]

nie cierpię białych form, ale dobre to, to:))

 

gdy słowa kształt tafli przybiorą od nowa

lub płynąc spokój wezmą od stoików

może rytmem i rymem  nadasz nowy powab

możliwości jak zawsze jest chyba bez liku

 

pozdrawiam

ps. bzdurą jest, że rymy cokolwiek lub kogokolwiek ograniczają

[Tomasz Kucina]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Ponieważ ja jestem fanem Lao Che i Luxtorpedy, oraz z reguły cięższej muzy, to dla ciebie: "Wilki dwa", ale u mnie zawsze idzie przez słuchawki, no chyba że na wzmaczniacz i kolumny - bezprzewodowo.

 

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

[Tomasz Kucina]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Oczywiście Jacku, co prawda ostatnio skłaniam się do form wiersza białego, ale rymu nigdy się nie wyrzekałem i nie zamierzam. Dla potwierdzenia faktu mój ostatni trzynastozgłoskowiec, nieco infantylny, ale da się przełknąć bo ze średniówką po siódmej. ;)

Tu jestem Z TOBĄ W PEŁNI SOLIDARNY - czyli "podrymowany" sumiennie.

 

autor: Tomasz Kucina

Trzynasta zgłoska żalu

Trzynaście zgłosek mamy, a kto by pisał tak?
już dawno żadne dramy i tylko wokół fałsz
namierzą cię harpunem by rymu zwalczyć szyk
i narodowej dumy zasypać cały szyb

 

Monady tu nieliczne starają jeszcze wspak
ogarniać życie ślicznie bez absurdalnych rad
bo na cóż nam nihilizm, z wariatów kpiny kult
absurdów liczne wiry, na rzece silny nurt

 

Już sam czasami wątpię, ten ironiczny czas
porusza świata mątwą – mam nieustanny żal
bo wiara jest dla ludzi wciąż chcą dotykać gwiazd
a inni niech się budzą jak chcą, to prawo mas

 

Czy chcemy im zabraniać dotykać swoich blizn?
codziennie im się kłaniam, ten sam na głowie liść
jesienią spada z drzewa i dewastuje fryz
ich glist mi nie potrzeba – ja z nimi pragnę żyć

 

Latają tez nad ziemią, bo mają w sobie coś
choć inne nurty cenią, to dla mnie żaden koszt
lecz oni nie chcą z nami bo obciachowy rym
codziennie jakieś dramy  – to permanentny klincz
—
21.09.2019r, godz. 5.56

 

 

[Jacek_Suchowicz]

trzynaście zgłosek w wersie – nie modne takie cóś

końcówka z rymem męskim – sprężyłeś się i już

czy wyszło dość kulawo już oceniłeś sam

lecz w sumie ta zabawa sens głębszy jakiś ma

 

bo chyba przyznać musisz czy tego chcesz czy nie

że wers i jego długość środkiem wyrazu jest

do wersu jeszcze dorzuć na przykład męski rym

wskazany jest w piosence tu stuka jako klin

 

a teraz gdy połączysz temat klimat i treść

pomyślisz wszystko złożysz i wiersz już piękny jest

tekst wolny lapidarny sens najwznioślejszy ma

kobieta najpiękniejsza lecz goła - taki fakt

 

 

 

 

pozdrawiam

Edytowane 26 Marca 2020 przez Jacek_Suchowicz (wyświetl historię edycji)

[tbr]

@Tomasz Kucina

 

 

 

[Tomasz Kucina]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

No bardzo ślicznie zrymowałeś, taki wierszyk - manifest trzynastozgłoskowy. Super. 

 

To może jeszcze jeden mój - sonet z trzynastą zgłoską, dawno, dawno napisany, ma kilka lat:

 

Tomasz Kucina

Sonet

(do wyspy Wolin)

 

W przymierzach wyspy Wolin hula wiatr po buziach

gdzieś na łąkach bagiennych zakwitły storczyki

w osobliwych zaroślach – wierzba wić unurza

szara – obok – uszata – zlękły się osiki

 

Spójrz – w dąb bezszypułkowy gromy rzuca burza

zaś zimorodka gniazdko w trelu ptasiej kliki

orzeł bielik nad plażą krąży niczym luzak

i mew słychać z oddali rzewne ptasie krzyki

 

Tutaj – ja się oplatam w żłobik koralowy

białe dzwonki potrącił zimoziół północny

i zagląda w me oczy kwiatkiem doborowym

 

A ja czuję się błogo, jestem paziem wiosny

wśród przyrody wolińskiej – nadbałtyckiej sosny

a ma dusza uchodzi w wolińskie dąbrowy

--

Również pozdrawiam Jacku. 

Edytowane 26 Marca 2020 przez Tomasz Kucina (wyświetl historię edycji)

[Tomasz Kucina]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Jakaś pustka po katastrofie. Dość depresyjny tekst: wycie wiatru, betonowe drzewa, modlitwa i na kolanach, oj okrutny jest ten świat jak jest w refrenie,  i tytule  Kamo. 

[Jacek_Suchowicz]

Tomku może ustalmy jest to twór sonetopodobny

definicja sonetu:

Sonet jest to utwór poetycki składający się z czternastu wersów podzielonych na dwie strofy czterowierszowe oraz dwie trójwierszowe (tercyny) o określonym rozkładzie rymów. Zazwyczaj pierwszych osiem wersów zawiera część opisową lub narracyjną, zaś sześć ostatnich jest częścią refleksyjną

jakoś mi brak części refleksyjnej a o układzie rymów nie wspomnę

Pozdrawiam :))

ps kiedyś na tym portalu tego rodzaju kawałki nazwano zoned i był konkurs na najlepszy

[Tomasz Kucina]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Nie żartuj, Jacku ;)

 

Budowa tego wiersza: Są dwa tetrastychy i dwie tercyny. (cztery wersy i trzywersowe zwrotki). Spójrz na rymy:

 

A - buziach

B - storczyki

A - unurza

B - osiki

 

A - burza

B - kliki

A - luzak

B - krzyki

 

C - koralowy

D - północny

C - doborowym

 

 

D - wiosny

D - sosny

C - dąbrowy

–

 

Jeżeli cenisz sztywne formy, możesz sobie zamienić ostatni wers wiersza z przedostatnim i i będzie klasyczny układ – odwrócony, nie zaburzy to szczególnie treści sonetu:

 

C - D

D - C

C – D

Wtedy będzie w tercynach:

 

Tutaj – ja się oplatam w żłobik koralowy C

białe dzwonki potrącił zimoziół północny D

i zagląda w me oczy kwiatkiem doborowym C

 

A ja czuję się błogo, jestem paziem wiosny D

a ma dusza uchodzi w wolińskie dąbrowy C

wśród przyrody wolińskiej – nadbałtyckiej sosny D

–

ale.... nie ma żadnego przymusu co do układu rymów w sonecie, przyjmuje się tylko zależności w grupach cztero - i trzywersowych, (tetrastychach i tercynach) - raczej powinien obowiązywać ten wymóg, ten wiersz bezwzględnie spełnia to kryterium – więc jest sonetem. ponadto w wierszu wersy pierwszej i drugiej zwrotki są dokładne tzn. jest to tu układ: ABAB – ABAB , a nie np. ABAB – EFEF, a mogłoby też tak być.

 

ZATEM TO SONET DOŚĆ PRECYZYJNY, Jacku.

 

Układ rymów zależny jest od odmiany sonetu, można bowiem wyróżnić sonet włoski i francuski.

 

W odmianie włoskiej (najstarszej) układ rymów w tetrastychach jest zazwyczaj okalający (ABBA ABBA), zazwyczaj czyli dopuszcza się inne układy, a w tercynach zazwyczaj podwójny (CDD- CDC, CDC-DCD, CDC-DCD, CDC-DDC), - wytłuszczony układ w tercynach ma zastosowanie w tym akurat wierszu.

 

Teraz kwestia tej nieszczęśliwie wskazanej części opisowej i narracyjnej mojego sonetu:

 

Piszesz:

 

„Zazwyczaj pierwszych osiem wersów zawiera część opisową lub narracyjną, zaś sześć ostatnich jest częścią refleksyjną”..

 

spójrz na wiersz:

 

W pierwszej i drugiej zwrotce jest TYPOWY – KLASYCZNY OPIS wyspy o której mowa, są łąki, bagna, storczyki, wierzba, osiki, dalej... dąb bezszypułkowy, gniazdo zimorodka, orzeł bielik w locie, mewy, burza, gromy.

 

Za mało tego na raptem osiem wersów?, chyba nawet Petrarka w tym do Laury - nie zmieściłby więcej? ;)

 

Spójrz na dwie ostatnie zwrotki (tercyny):

 

Czy to nie czasem KLASYCZNY OPIS REFLEKSYJNY? Tu już nie tylko przyroda Pojawiam się - ja, czyli człowiek – i snuję rozważania, zimoiół zagląda mi w oczy, ten ulubiony od Linneusza - a ja tym się zachwycam, snuje refleksyjne porównania, do pazia, który może być synonimem doznania szlachetnego przepychu tym obrazem wyspy, albo paralelą do motyla (paź królowej), jest tu też dusza – najbardziej syntetyczna monada uduchowienia i refleksji, dusza to – Psyche? Sama etymologia duszy jest refleksyjna, ta dusza się zachwyca, uchodzi w wolińskie dąbrowy. Więc stanów i bytów refleksyjnych tutaj od groma. To nie jest sonet epicki czy naukowy, to sonet z szczegółowym opisem przyrody i refleksyjnych doznań nad obrazem.

 

Nie wiem, z jakiej przyczyny Jacku próbujesz podpiąć ten wiersz pod substytut? I uznać że to... jakiś zonet. Dziwne.

Jeżeli jesteś entuzjastą archaicznych precyzyjnych form sonetu, łatwo mogę ci zamienić wersy i przemianować w klasyk, ale ten sonet ma taką budowę jak wyżej – i jest sonetem na pewno.

 

Zmieniona wersja klasyczna:

 

W osobliwych zaroślach wierzba wić unurza - A

szara – obok – uszata – zlękły się osiki - B

gdzieś na łąkach bagiennych zakwitły storczyki - B

W przymierzach wyspy Wolin hula wiatr po buziach - A

 

Orzeł bielik nad plażą krąży niczym luzak - A

zaś zimorodka gniazdko w trelu ptasiej kliki - B

i mew słychać z oddali rzewne ptasie krzyki -B

spójrz – w dąb bezszypułkowy gromy rzuca burza - A

 

Tutaj – ja się oplatam w żłobik koralowy - C

białe dzwonki potrącił zimoziół północny - D

i zagląda w me oczy kwiatkiem doborowym - C

 

A ja czuję się błogo, jestem paziem wiosny - D

a ma dusza uchodzi w wolińskie dąbrowy - C

wśród przyrody wolińskiej – nadbałtyckiej sosny -D

 

Jak widzisz nie ma o co się spierać – oto wersja dla Ciebie czyli klasyka.

Edytowane 26 Marca 2020 przez Tomasz Kucina (wyświetl historię edycji)

[Jacek_Suchowicz]

super to lubię dzięki poprzestawiałeś i ok

a co z częścią refleksyjną

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

A ja czuję się błogo, jestem paziem wiosny

to zdanie zmusza do głębokiej refleksji :)))

 

Pozdrawiam

[Tomasz Kucina]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

A niby jakiej refleksji oczekujesz od człowieka spoglądającego na krajobraz wyspy? Fiolozofii eleatów, którzy wierzyli w jednorodność materii, że odrzucali istnienie czasu i ruchu, i że co? - miałbym napisać, że ta przyroda, która mnie otacza jest jednym wielkim fraktalem, układem heretycznym i introwertycznym stanem podniecenia? Albo, że to co zobaczyłem na wyspie to Demokrytowski zbiór atomów, który kuruje moje zmysły? Nie przesadzajmy Jacku? To opis tego co podmiot liryczny widzi, i jego refleksja nad tym pięknem, trudno uznać, że symboliczna ucieczka duszy człowieka ku lasom, podświadome przecież - a nie dosłowne oplatanie się człowieka w żłobik koralowy, nie jest refleksją? Jest, i do tego ubraną w metaforę. Przecież to tylko sześć wersów tercyny?, trudno z tego uczynić referat refleksyjny? Ochłońmy ciut ;D

Edytowane 26 Marca 2020 przez Tomasz Kucina (wyświetl historię edycji)