Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano (edytowane)

1 -Nie jesteśmy tutaj sami-

 

Kiedy brakuje powietrza,

czas staje się nieistotnie przeszły,

prawda umiera w oczach matki,

ptaki roznoszą niedobre wieści.
 

I pomyśleć, że przez nas cała ta szopka, 

z załamywaniem rąk nad światem,

małym, wielkim, bez różnicy.

 

Zamknięci w granicach własnych ambicji, wyolbrzymionej wiedzy o niczym,

o wszystkim co rozprasza

gdy nadkładamy drogi.

 

2 -Astro- 

Południe krwawi pod wiatr,

na dziedzińcu ktoś złożył wieniec z umarłych kwiatów.

 

Za popiół i pamięć,

niech drży na skrzydłach wędrownym ptakom.

 

Już pora, by odleciały: bezpowrotnie, beznamiętnie, bezszelestnie

rozdziobią światy.

 

Ten nasz,

skrupulatnie dobrany 

na okoliczność spraw niecierpiących zwłoki.

 

Ten ich,

którego strzegą przed szaleństwem z wewnątrz,

kiedy północ gaśnie 

w studni.

 

Tylko patrzeć, czekać aż utonie, za nasze i z naszej winy,

nasiąka, puchnie bladym półksiężycem.

 

W tej ciszy po brzask zatańczą cienie, odwleką na chwilę czas niepogody.

 

Bo przecież jutro... jutro nas już nie dotyczy

 

2.5 -Guziczki-

 

Jakoś nie było chęci, ani pomysłu

na szukanie siebie między wierszami.

 

Za dużo słów,

takich które potrafią zabić,

za mało sił

by złapać oddech,

 

zachłysnąć się echem

wspomnień, odbitych od ścian.

 

Na szybach szarość,

jak zimno krat które szepczą o wolności, przenika  po same dreszcze. Usypia.

 

Jeszcze jedna wiosna do przeczekania, jeszcze jeden zatarty ślad,

wśród tysiąca innych, tak samo winnych i głodnych szczęścia.

 

To już nie są łzy,

to cena za każdy błąd,

powtarzany jak pacierz.

Edytowane przez Ośmiorniczka (wyświetl historię edycji)
Gość Franek K
Opublikowano

Ubrałaś ciekawy tekst w mało czytelną formę. To zniechęca wielu odbiorców. A jakby tak spróbować poskładać to w formę bardziej wierszowaną?

 

Pozdrawiam. FK.

Gość Franek K
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

A ta czerń i biel to symbole nocy i dnia czy może stanów pacjenta?

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • @Migrena   Bardzo poruszający wiersz, zwłaszcza  rozróżnienie między tęsknotą za drugą osobą a tęsknotą za samym sobą sprzed lat - "za tamtym mężczyzną , który jeszcze nie wiedział że można przeżyć własne życie". To bardzo precyzyjna definicja żalu.  Świetna jest też redefinicja starzenia się: "człowiek nie starzeje się z biegiem lat , starzeje się od liczby rzeczy których już nigdy nie będzie mógł powtórzyć". To zdanie mogłoby funkcjonować jako osobny aforyzm. Zakończenie - filozoficzna zagadka, czy to człowiek niesie pamięć, czy pamięć niesie człowieka -niesamowita! Przepiękny i mądry tekst. :)
    • żyjesz znaczy twoi przodkowie  poprzez ichtiostegę sięgają  mokradła    schowaj foremkę menniczą  pieniądz kruszczowy  nie starczy    krew ludzka niesie nieznane    Łużyczanie z Wietrzykowic Celtowie rozmyci przez German  Wandalowie  łamiący miecze do pochówku Goci na wydmach Bałtyku  dziś przez ten moment Słowianie    ostatnie wyzwolenie 1992  Borne Sulinowo    jeśli nie wyznaczysz linii przebaczenia  jak ciało wrzucone w Poleskie jezioro  wypłynie na wiosnę innym   światy są połączone    podniesie topory z Wołyńskiego krzemienia pasiastego w grobach  Anatolijskich rolników pod Kujawskimi lasami    wszystko się styka    umocuj się w szlachetnym zwyczaju krzyży pokutniczych    szczątki ciał  wyglądają na   przejście   
    • @Berenika97 Smutny wiersz. W obliczu tylu trudności zatracamy swój sens. Kiedyś za "komuny" praca była najważniejsza, dzisiaj też nic się nie zmieniło, tyle tylko, że czasem nawet tej pracy jest mniej. No i przeciwieństwa, które atakują z każdej strony, hejterzy itd. Mowa nienawiści, nie wszyscy są w stanie temu sprostać. Wypada tylko żywić nadzieję, ale i ona w Twoim wierszu jest między bólem. 
    • @Berenika97 Pomyślę nad tym. No i dzięki, jak zawsze. Pozdrawiam. 
    • „Moje drogie dziecko”   Przy okiennicy stoi - kołyska zdobiona Pluszaki i misie kryje kocyk mały; Grzechotki, piłki, klocki - dzieciństwo usłały Kredkami pomazana – jedwabna zasłona.   Pieluch stos nazbierany; ojcowski pot spływa A ileż wszystkie chwile - cenę nosić będą - Przez obowiązków trudy, zwątpienia przebędą – Niezmierzoną radością; Co wciąż będzie pływać.   I gdyby wszystkie cuda prawdą objawiły - Żyłbym spokojną ciszą – domu rodzimego I kochał syna swego — nienarodzonego. A jego błogie śmiechy echem wszem odbiły   Lecz mego bym nie spisał - dzieła ponad góry; Co pamięć niosło chwałą przez wsze pokolenia. Pod mą ręką powstawszy, jak posąg z kamienia! I z nim jakoby z dzieckiem – patrzę razem w chmury…
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...