(...) na przednówku

[beta_b]

Wczoraj byłam bliska umrzeć 
a dziś się odrodzić.
Nowy dzień jak nowe życie, 
w optymiźmie chodzi. 

 

Gdybym była jak wiatr silna 
co drzewa przewraca 
nie myślałabym o śmierci,
że ona wzbogaca. 

 

Na przednówku więc rozsiewam 
ziarenka nadziei,
padnie w ziemię, w piasek wleci,
w sercu ukorzeni. 

 

 

Edytowane 23 Lutego 2020 przez beta_b (wyświetl historię edycji)

[Krzysic4 czarno bialym]

Śliczne

[iwonaroma]

:) superancko

ale dlaczego w warsztacie?  

[beta_b]

@eM_Ka @iwonaroma dzięki za czytanie.

Tekst w warsztacie, bo nie miałam do niego przekonania. Druga zwrotka w bałaganie, brak w całości czegoś (ale nie wiem czego). Może się czepiam bo dziś jestem uciążliwa? bb

[iwonaroma]

No to jak chcesz coś zmieniać to może powtórka w w na przełomie  I i II strofy nietegens za bardzo.

[beta_b]

@Lily Hamon @iwonaroma Pozmieniałam, poprosiłam o przerzucenie do gotowów, póki co nic mądrzejszego nie wymyśle, ściskam Panie serdecznie. bb

[Stary_Kredens]

@beta_b uwazam ze tekst bez drugiej zwrotki bylby lepszy ona mi tuaj nie pasuje jakby z innego wiersza, ale to tylko taka mala uwaga i moze to ja nie potrafie dobrze odczytac

Kredens pozdrawia

[Czarek Płatak]

Świetnie płynie, a treść mi bliska. 

Spokojnej niedzieli 

[Jacek_Suchowicz]

bo przednówek już sam w sobie

jest nadzieją wielką

że wraz z wiosną przyjdzie nowe

nieznane nam piękno

 

...

 

Pozdrawiam

 

[beta_b]

@Stary_Kredens ok, skasowałam.

Od początku druga zwrotka była problematyczna. Mało gęsty wiersz, jeszcze nad nim pomyślę. 

 @Czarek Płatak Miłej Czarku, miłej.

Luty się kończy i dla mnie dobrze. @Jacek_Suchowicz Ładny komentarz, nawet pomyślałam, czy do tekstu go nie wchłonąć (za zgodą autora), ale przeważa ciężar wiersza, robi się podwojne podkreślenie.

 

Ściskam Państwa ciepło, bb

[Jacek_Suchowicz]

potraktuj jako prezent

Pozdrawiam

[tetu]

Każdy nowy dzień, to okazja by umrzeć;) także... memento mori... myślę, że to nie jest słabość. To tak a propos drugiej strofy.

Dobrze, że peelka upatruje się w kolejnym dniu optymizmu. Powinniśmy przeżyć całe swoje życie tak jakby każdy dzień był ostatnim. I znów wszystko sprowadza się do śmierci. Nie da się jej oddzielić od życia, ale da się zwłaszcza na przednówku na nowo zasiewać, ukorzeniać, tak by jak najwięcej po nas zostało. 
Dla mnie fajny wiersz na niedzielne rozważania;) Pozdrawiam Beato. 
 

[Maria_M]

Pięknie Beta, chociaż trudny temat, ale zgrabnie i lekko, mogę śmiało powiedzieć, że z przednówkiem Ci do twarzy:))