Kolor Wiatru

[Dekaos Dondi]

biała kartko twe literki

sens tworzyły

wciąż kochane

już ich nie ma niewidoczne

w tajemnicę

są wpisane

 

polny kwiatku co tu gnijesz

ziemia chłonie

twoje ciało

nagle stracisz z oczu łąkę

wiosną wróci

co zabrano

 

patrzysz w lustro obraz inny

z tyłu pustka

też nic nie ma

spójrz uważniej widzisz siebie

na krawędzi

twego cienia

 

słyszysz głosy gdzie brak echa

tu słów szukaj

i wypatruj

tam je znajdziesz gdy poczujesz

nawet dotkniesz

kolor wiatru

 

[Nata_Kruk]

Fajny tytuł dałeś.. bo dla mnie, ktoś może uśmiechnie się, ale wiatr rzeczywiście ma różne kolory...

W pierwszej piszesz chyba o wenie, której chwilowo brak, ukryła się w 'tajemnicy kartki'.

Druga o kwiatku, ma pewien sens, ale odstaje, wg mnie, od pozostałych.

Następna podoba mi się bardzo, bo o człowieku... 'na krawędzi cienia' można sporo dojrzeć, trzeba chcieć,

żeby dotknąć puenty.

Pozdrawiam.

 

 

 

[Frohnixe]

Cudowne, a najlepsza w tym wszystkim to ta nieśmiała synestezja, która tak łagodnie wygląda zza poszczególnych wersów! 

[Dekaos Dondi]

@Nata_Kruk

Dzięki→To też tekst o odejściu, przemijaniu (stąd o kwiatku), sensie istnienia itp:)

Oraz wiary, że może kiedyś człek jako wciąż żyw, zgłębi tajemnicę ''koloru wiatru''

Pozdrawiam:)

@Frohnixe

Dzięki→Za ''nieśmiałą synestezję''→też →Ładne sformułowanie, lecz złożone raczej :)

Pozdrawiam:)