Zgłoś

@MIROSŁAW C. Dziękuję. 

@Posem   Sito jako metafora filtrowania radości, chwast wydobywany z głębin - obraz za obrazem, a każdy coraz bardziej wewnętrzny. Trzy pytania na końcu działają jak otwarte drzwi, przez które czytelnik wchodzi ze swoim własnym lękiem. Świetne!

@Duilla   Gdy mąż jej, smakosz trunków z Głogowa, Zobaczył, jak lśni ta barwa nowa, Zawołał: „O rety! Pal licho diety!” I schrupał małżonkę, wszak była wiśniowa!

Uchylę wszystkie gwiazdy, by u rąk twych mogły zamigotać.   Twe oczy jak kryształ od cienia śmiertelnego — pobladły.   Niech już zastygną na zawsze w podzięce, że zechciałaś je podarować raz jeden, jedyny świętej Panience.   A mnie — raz jeden, jedyny — ucałować.   I podarowałem ci na zawsze chore od miłości, bez obaw żadnych, szczere do bólu serce.   Ty odebrałaś od ust moich słowo, które boli jak od kuli zabłąkanej rana, i sprawiłaś, że nic nie zdoła nas otulić — tylko ziemia w polskich barwach.   I zrobiło nam się słodko od sierpniowych migdałów, którymi zechciałaś mi pobrudzić usta jagodową, czarną nocą.   I zrobiło nam się słono od łez spływających wprost z ziemi zapłakanej ku naszym oczom, by wraz ze świtem odejść — niepokonanym.

@LessLove wyobrażam sobie to piękno i ono jest:)