Trauma

[konto opuszczone]

Spokojny wieczór, w pokoju słychać szum wentylatora ochładzającego pokój. Wypełnia go jeszcze dźwięk otwieranych drzwi i odgłosy z zewnątrz. Nic się nie dzieje. Leżysz i rozmyślasz nad tym co było i co jest. Nie wiesz co będzie. Teraźniejszość jest silna, ale nostalgia dopada cię znienacka. próbujesz uciec ale nieskutecznie. To ciebie dosięga i już nie ma odwrotu. Gładzi cię po policzku, delikatna i spokojna nić wspomnień. Powoli zaczyna cię oplatać. Nie rzucasz się, lecz gdy ogarniasz, że ledwo się ruszasz jest już za późno. Zaczyna cię ściskać. Nie wiesz co zrobić, boisz się. Nie wiesz co zrobić, zaczynasz płakać. Nie wiesz co zrobić, krzyczysz całym sercem, krzyczysz jak byś już nigdy nie wydał z siebie dźwięku. Starasz się opanować. Wyciszasz się. To działa. Po chwili znów możesz cieszyć się tym, że jesteś wolny. Ale padasz na kolana. Płaczesz w ciszy i boisz się. Czego się boisz? Znasz już przecież ból, wiesz co to znaczy. Znasz, ale boisz się że wróci.

[Gość]

@Dominik Maciejewski znam ten stan niemocy i strachu 

 

[Tom Tom]

Hej Dominik,

 

Bardzo prawdziwie opisujesz uczucie strachu. Myślę że dosadnie je zobrazowałeś i to jest fajne, ale to raczej proza niż poezja, więc sądzę, że Twój utwór będzie miał lepszy odbiór właśnie w tamtym dziale forum. 

 

pozdrawiam

[Paweł Artomiuk]

Daje serduszko bo coś w tym jest. Mocna, prawdziwa puenta, poza tym dobrze się czytało. 

Edytowane 1 Grudnia 2019 przez light_2019 (wyświetl historię edycji)

[Paweł Artomiuk]

Dodam tylko, że moim zdaniem jest mu dobrze w poezji. 

Edytowane 2 Grudnia 2019 przez light_2019 (wyświetl historię edycji)

[Alicja_Wysocka]

Msz, poetycka proza.