horyzont

[Natuskaa]

ze światłem współgra linia

nazywana horyzontem

upadła tak nisko że pełza

w poszukiwaniu ciemności

skrupulatna jest przy tym

 źdźbła trawy nie pominie

 

 

 

stoi w gwiazdach uchowany

człowiek na pół złamany

głowa która z nim została

kiwa się przekrzywia złowrogo

wycisnęła już piętno na barkach

 

samotne wieczory i ranki

 

potworna tęsknota za chwilą

która w zawieszeniu ma co noc

najpiękniejsze swoje sukienki

 

mówi że się przyzwyczaił

 

kołyski z ramion pamięta

i ich ostre języki za dnia

którymi tnie sobie przeguby

krwawiąc okrutnie krwawiąc

to go przybliża do słońca

 

 

 

 

Edytowane 14 Listopada 2019 przez Natuskaa (wyświetl historię edycji)

[iwonaroma]

Bardzo podoba mi się początek,  to co pogrubieniem- o linii horyzontu. Mogłaby być niezależna miniatura :)

[Natuskaa]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

W sumie ten pogrubiony początek był osobno, ale mi podpasował z innym tekstem, bo takie krótkie myśli zawsze wydają mi się nie dokończone, jakby czekały na coś co je dopełni. To miłe, że przypadł tekst pisany "pogrubieniem".

Dzięki za wizytę.

 

Pozdrawiam:)

[iwonaroma]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

 

Może czasem tak jest - z tym niedokonczeniem - ale w tym przypadku wg mnie nie :)

również pozdrawiam :)

[fregamo]

"kiwa się przekrzywia"

słońce zajmuje 99.8 % masy naszego układu ... słonecznego

"horyzont" zdarzeń - droga bez powrotu...

lepiej nie zbliżać się do słońca...

pozdrawiam

 

 

 

[WarszawiAnka]

Ciekawy, choć melancholijny wiersz. Mnie też podoba się pierwsza część, a zwłaszcza to, że linia horyzontu "upadła tak nisko".

Całość jest bardzo plastyczna, pobudza wyobraźnię.

 

Pozdrawiam

 

P.S. Sądzę jednak, że pogrubienie i kursywa są zbędne, jeśli to ma być całość.

[Natuskaa]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Minęło trochę czasu odkąd to napisałam, prawdę mówiąc jak przez mgłę pamiętam powód. No ale, przed słońcem nie da się uciec. Mam się zakopać w ziemi? Jesteśmy stworzeni by żyć blisko słońca, w taki sposób w jaki da nam do siebie podejść. I zobaczyć tyle, ile nam pozwoli zobaczyć. I tylko ta linia horyzontu przesuwa się kiedy robimy krok...

Pozdrawiam :)

 

Dzięki szczególnie za plastyczność :) 

Nie miało być pogrubienia tylko kursywa, ale kiedy robiłam kursywę przemieszczały się fragmenty wiersza w inne miejsca. Próbowałam kilka razy, ale system mnie traktował podobnie, to zostawiłam jedyną opcję, jaką mi pozwolił utworzyć. Dlatego tak właśnie to wygląda.

 

Pozdrawiam :)

[WarszawiAnka]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

 

Rozumiem - mnie formatowanie tekstu czasem wyprowadza z równowagi. :)

 

Podrawiam

[WarszawiAnka]

@Natuskaa : Dziękuję. :)