Limeryki o duchach

[Jan Paweł D. (Krakelura)]

Raz pewien zmarły przeżywał katusze,

bo straszny był z niego duszek świntuszek.

Kiedy w sypialni światło gasili

próżno się zmarły pocił i silił -

- bo na co komu duchowe podbrzusze.

 

.

 

Raz pewien zeszły co zszedł był na zawał,

gdy gasło światło się strasznie rozpalał.

Lecz jeden feler był w sytuacji –

- by lepiej widzieć akt prokreacji,

ludziom przerywał, bo lampkę zapalał.

 

.

 

Pewien duch w bardo* wciąż nie miał wakacji -

- podniecał się widząc akt prokreacji.

By sytuacji ogląd mieć lepszy

światło zapalał, ludzi tym peszył –

- stąd cierpiał niemożność reinkarnacji.

 

.

 

Raz duch Casanovy, wciąż kobiet niesyty,

chciał znów inkarnować i stanął jak wryty:

- jeleń w gęstwinie poroże miał śliczne !

Chciał być jeleniem! Złe wichry karmiczne

wcieliły go w łanię i ciągle jest kryty.

 

.

 

Raz pewien zmarły, który wieczność już przeżył,

drugiemu zmarłemu w sekrecie się zwierzył,

że chociaż on chciałby

i dużo oddałby,

to w życie przed śmiercią nie może uwierzyć.

 

.

 

Pewien duch w bardo ciągle starania czynił

by wejść do nirwany odległej świątyni:

niemal zupełne osiągnął skupienie,

niemal ostatnie pokonał złudzenie,

- i znów zaczął myśleć o dupie Maryni. 

 

 

* Bardo- w dosłownym tłumaczeniu stan pośredni. Pojęcie 

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

 z języka tybetańskiego określające każdy przejściowy stan egzystencji: życie, medytację, sen, śmierć.

Najczęściej używane w odniesieniu do stanu pośredniego pomiędzy śmiercią a kolejnymi narodzinami.

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Edytowane 2 Listopada 2019 przez Krakelura (wyświetl historię edycji)

[Gość]

Haha :-) fantastyczne :-)

[Jan Paweł D. (Krakelura)]

@Gosława Dzięki :)