Brutalne szczęście

[Waldemar_Talar_Talar]

już od szczenięcych lat
szukał szczęścia tu i tam
nie jeden kram odwiedził
gdzie koguciki i wiatraki
ubarwiały chwilowo czas

potem wracała rzeczywistość
słońce za chmury się kryło
ojciec znowu wracał pijany
krzyczał do mnie należy świat

wówczas matka cicho płakała
a on szybko umykał pod stół
by uniknąć brutalnych łap
które gorsze były od wzroku

dopiero gdy trochę podrósł
spotkało go  szczęście
na które czekał od zawsze
ojciec tak się upił że zmarł

Edytowane 10 Października 2019 przez Waldemar_Talar_Talar (wyświetl historię edycji)

[jan_komułzykant]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

masz tu jakiś błąd logiczny, Waldku. Tak myślę, bo wówczas nie byłoby chyba tego wiersza, acz mogę się mylić.

tutaj zdaje się też coś nie tak,

niemniej jest ciekawie,

Pozdrawiam.

[Waldemar_Talar_Talar]

@jan_komułzykant  -  witam - no tak wyszło nie tak ale już poprawione,

                                   -  dzięki za czytanie i szczery komentarz.

                                                                                                                            Pozd.

[Czarek Płatak]

Ostatni wers układa mi się w głowie - 

kiedy ojciec upoił się na śmierć. 

Niestety znam wiele podobnych historii... 

Z pozdrowieniem 

[Waldemar_Talar_Talar]

@Czarek Płatak - zgadza się Czarku takich historii jest wiele

                                i mimo smutku warto o nich mówi...

                                dzięki serdeczne.

                                                                                                                        Pozd.

[Natuskaa]

Ja bym tu bardziej wypatrywała złudnego szczęścia,  bo brutalne raczej nie... można było się spodziewać takiego obrotu sprawy.

 

Pozdrawiam :)

[Waldemar_Talar_Talar]

@Natuskaa  -  witam -  miło że zajrzałaś - dzięki za to i za ciekawy komentarz

                        - śmierć nie jest  łatwa  zaskakuje to fakt.

                        -  ale ta była oczekiwana wręcz...wyzwalała...

                                                                                                                                                Pozd.

                                                                                                                            

Edytowane 11 Października 2019 przez Waldemar_Talar_Talar (wyświetl historię edycji)

[Gość]

@Waldemar_Talar_Talar Zaczęłam dzień od Twojego wiersza. Ten strach, o którym mówisz jest taki wielo -warstwowy. Poczułam go, zobaczyłam tych ludzi...Serce mi pęka, jak cierpią niewinni.... Pozdrawiam Cię Waldku

[Waldemar_Talar_Talar]

@Dag  -  witam -  zgadzam się  z tym poczuciem - łatwy to 

                  wiersz nie jest to fakt.

                  Dziękuje za przeczytanie oraz komentarz   i  głosik.

                                                                                                    Udanego dnia życzę.