siła odśrodkowa (ciało mocno niechciane)

[tetu]

jeszcze się trzymamy

 

brzemienna rzeka odkłada w sobie muł
dopóki nie wypłyniesz będę kołyską
potem oddam cię światu i nawet nie spojrzę
na podobieństwo mojej bezradności oraz lęku

 

nie udźwigniesz niemiłości wpisana w nas
ma jedną obcą połowę wadliwy układ odniesienia
początek jest brzemieniem tamtejszego piekła
kopnij mnie jeśli się mylę przygotuj na kolejny zakręt

 

nim odetniemy pępowinę chcę usłyszeć płacz
wymówić imię gorzkiego owocu i odpłynąć
od tego do czego się zbliżyliśmy

na chwilę byłam pełna ryb nosiłam je w ustach

 

teraz

 

jestem wyschniętą rzeką bez nadziei

na cud

Edytowane 6 Października 2019 przez tetu (wyświetl historię edycji)

[Tomasz_Biela]

Mocny obraz, mocno bolesny. Paradoksalnie lubię. Takie teksty wtłaczają pokorę w krew.

Pozdrawiam t.

[Waldemar_Talar_Talar]

Witaj - ja też lubię mocne wiersze a ten za taki uważam.

                                                                                                 Ukłoni pozdrowienia ślę.

 

[tetu]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Bardzo dziękuję Tomku. Miej niedzieli.

Cieszę się Waldku, miło że zajrzałeś. Pozdrawiam.

[Gość]

@tetu niekochane dzieci....Zagrał mi na strunach wrażliwości Twój wiersz. Dziękuję

Edytowane 6 Października 2019 przez Gość (wyświetl historię edycji)

[tetu]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Bardzo mi miło Dag. To temat który zawsze będzie mnie bolał, serdeczności. Dzięki że byłaś. 

[Deonix_]

Niezwykły, wciskający w brzydką, mulistą rzeczywistość. 

Bardzo dobrze zobrazowany i ujęty przekaz. 

 

Chyba jestem innym człowiekiem po przeczytaniu, ale to nie pierwszy raz mi się zdarza pod Twoim wierszem. Nie wiem, co więcej mogłabym napisać, tekst mówi sam. 

 

Serdecznie, 

 

D. 

[tetu]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Cześć Kot:) Fajnie, że zajrzałeś. O żadnym odegraniu nie ma mowy. Nawet bym tak nie pomyślała, także luz.
Co do pierwszego zdania umieściłam go dlatego, żeby od razu wzmocnić znaczenie tytułu z treścią. Chodziło mi zwłaszcza o styczność tej siły odśrodkowej, co w danym momencie było nierozerwalne. Doskonale za to rozumiem utratę przez Ciebie entuzjazmu podczas dalszej lektury, bo to niestety wszystko bardzo przykre i mulaste. Cieszę się jednak, że chociaż na końcu spotkała Cię jakaś miła niespodzianka:) 
Widzisz co do (nie)dosłowności to jest taki paradoks. Jedni uważają że ich za dużo inni, że za mało;) Nie dogodzisz wszystkim. Co do sfery emocjonalnej, to oczywiste że każdy z nas ma inną wrażliwość i co innego mu w duszy gra. Wszystko to jest jak napisałeś bardzo subiektywne i piękne zarazem, bo cudnie jest się przecież różnić. Bardzo Ci dziękuję za szczery komentarz. Nie obiecuję powściągliwości w emocjach, bo jak już się rozkręcę...;)
Dzięki że zajrzałeś. Miłego popołudnia.

 Deo, pięknie Ci dziękuję że poświęcasz mi czas, że współodczuwasz. Serdeczności.

[Paweł Artomiuk]

Też myślałem o tym pierwszym wersie ale przyjmuje tłumaczenie autorki. Komentowałem gdzie indziej więc moje zdanie znasz. Mnie nie poruszył tak mocno jak powinien ale to już subiektywne odczucie bo tak czy siak jest to bardzo dobry wiersz. 

Pozdr. 

[tetu]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Tak, zdanie znam:)  Miło że zajrzałeś, fenks.