Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Homo socjalus

Marek.zak1
 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

Marek.zak1

Marek.zak1

Opublikowano
Opublikowano

 

Prawda taka, że w realu,

człowiek chce być na socjalu.

Na socjalu – to jest życie,

każdy marzy o nim skrycie.

 

Bo w socjalu jest przewaga,

państwo płaci – nie wymaga.

Inni niech zapierdzielają,

skoro chęć i siły mają.

 

Każdy wie, że praca męczy,

szef nawija, ciągle dręczy.

Coś poleca i wymaga,

gniew w człowieku gdzieś się wzmaga.

 

Na socjalu to jest fajnie,

dzień upływa tak zwyczajnie.

Tak spokojnie, nie nerwowo,

człowiek żyje komfortowo.

 

No a w pracy lekko nie ma,

osiem godzin to nie ściema.

Trzeba ciągle zapierdalać

i nie można się użalać.

 

O socjalu człowiek marzy,

na nim nic się nie wydarzy.

Spokój cisza, piwo z rana,

to każdego jest wygrana.

 

Żeby się tym rozkoszować

trzeba dobrze zagłosować.

Tutaj nie ma kompromisu,

głos socjalu, to głos ....

 

 

2
Czarek Płatak

Czarek Płatak

Opublikowano
Opublikowano

Naukowcy zgodnie twierdzą, że potrzebujemy pracy, by nie ześwirować. Ja już jestem dosyć khem ten teges więc mi to nie grozi. Poproszę zatem regularne dostawy środków na konto, a ja zajmę się mniej przyziemnymi kwestiami. 

O wierszu - sprawnie, w tempie, tylko nie wiem, czy w puencie autor kpi, czy agituje :)

Pozdrowienia 

Marek.zak1

Marek.zak1

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

--------------------------------

Czarku, przestrzeń między realem a surrealem to mój habitat:).

Puenta to precyzyjny, matematyczny opis rzeczywistości. W podziale między pracującycymi a żyjącymi, w całości lub części z pieniędzy od państwa, ci drudzy są już większością i oni wybiorą tych, którzy będą rządzić. Wszystkie partie są w tej chwili zorientowane na elektorat socjalny i dają....

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • hania kluseczka
      portret kobiety w średnim wieku

      Przez hania kluseczka · Opublikowano

      chatGPT wygenerował mi taką satyrę o teściowej, poczekam na twoją wersję, przeważnie sympatycznej, teściowej :)    Teściowa nie jest osobą. Jest zjawiskiem granicznym, czymś pomiędzy prawem natury a przypisem do egzystencji. Pojawia się dokładnie tam, gdzie kończy się autonomia, a zaczyna interpretacja cudzych wyborów. Nie wchodzi do domu wnika w strukturę decyzji. Przestawia filiżanki nie dlatego, że trzeba, lecz by wykazać, że zawsze można inaczej, a skoro można, to trzeba wsadzić swój nos.   Jej spojrzenie nie jest spojrzeniem. To analiza ontologiczna obiadu: dlaczego rosół jest za słony i czy mógłby być bardziej przejrzysty.   W jej świecie wszystko ma potencjał korekty. Poduszki — do poprawy. Zupa — do doprawienia. Małżeństwo — do subtelnego przeformułowania w zdaniu zaczynającym się od: „ja na twoim miejscu…”. Nie mówi wprost. Operuje w trybie przypuszczającym, który z czasem przyjmuje formę konieczności. „Może byś…” brzmi jak propozycja, ale działa jak prawo grawitacji. jest strażniczką alternatywnego porządku rzeczy świata, w którym wszystko jest minimalnie lepsze, ale tylko wtedy, gdy robi się to jej sposobem.   Nie niszczy ona udoskonala aż do zaniku oryginału. A jednak jej obecność ma sens.   Nie krytykuje. Ona aktualizuje rzeczywistość do swojej wersji stabilnej. Każde „może byś” to patch, który instaluje się bez pytania o zgodę.   I co najciekawsze — jej świat działa. W nim wszystko ma swoje miejsce, tylko niekoniecznie twoje. Bo tylko w jej cieniu można naprawdę sprawdzić, czy wybór był własny, czy tylko chwilowo niepodważony i niepodważalny.    Jest nieśmiertelna,  nie jako osoba, lecz jako pytanie, które nigdy nie przestaje wracać: czy na pewno wiesz, co robisz?
    • Marek.zak1
      List do niezwykłej kobiety

      Przez Marek.zak1 · Opublikowano

      Skomplikowana osobowość i artystyczna dusza sprawiają, że proste sprawy staja się mniej proste. Jak do tego kobieta jest niezwykła może dojść do jeszcze większego zapętlenia. Pozdrawiam, a wiersz podoba mi się. 
    • aniat.
      Zostajesz drogą

      Przez aniat. · Opublikowano

      @A.Between Dziękuję. Czasem ze wspólnej rozmowy kilka zdań zostaje i skłania do refleksji.

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

    • Stukacz
      Mów do mnie

      Przez Stukacz · Opublikowano

      Taka piosenka dzisiaj:     Za nami głucho – przeszły chwile I czas, którego nie rozumiem jeszcze Było ich kilka – tyle i aż tyle Tych chwil, a już w sercu mieszczę Całą miłość, która grzmi i dudni I głębsza jest od niejednej studni Powiedz coś – nie bój się w sercu mgły Zapomnij ciszę - pomówmy jeszcze raz Wiem – teraz dla mnie tylko Ty I niech nie pamięta nas czas   Mów do mnie, choćby słowa były walką Poświęć się dla tego boju Niech krwawię – chcę Cię właśnie taką Chcę – niezależnie od humoru   Mów do mnie   Kusi mnie i nęci – bo to miłość Powiedz coś   Mów do mnie, mów do mnie   I rzuciłbym serce w czarną noc Bym mógł choć jeden raz Poczuć rozmowy moc Z żywiołami wraz   Mów do mnie jeszcze raz   I w duszy odżyje cały świat Duszy mojej – tak, dlaczego niby nie? W sercu już zakwitł kwiat I się wznosi i w niebo pnie   Mów do mnie jeszcze raz Mów do mnie Mów do mnie
    • Starzec
      Zagwozdka

      Przez Starzec · Opublikowano

      jak przekraczać granice w normach się skrywając

  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...