Poszedłeś dalej

[duszka]

lecz stokrotki zostały, białe

gołębie

 

a łez

jest więcej

 

i ciszy

we mnie

 

a w niej życie

się czai.

.

Edytowane 17 Czerwca 2019 przez duszka (wyświetl historię edycji)

[Karol Żandarski]

Moim zdaniem, to żeby "jest więcej" odnosiło się do łez i do ciszy, to chybiony pomysł. Lepiej byłoby:

 

a łez

jest więcej

 

jest więcej

ciszy

we mnie

 

Pozdrawiam.

[duszka]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

 

Skoro odebrałas za osobisty, to chyba jest przekonujący.., tak sobie to tłumaczę :) A  z "i" przed "ciszą" zrezygnowałam świadomie wierząc w domyślność czytelnika ;) Dziękuję Ci  za czytanie i wrażenia oraz pozdrawiam serdecznie.

[duszka]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

 

Oj, to powtórzenie nie brzmi i nie wygląda dla mnie dobrze, także nie skorzystam. Ale dziękuję za czytanie i przemyslenia :)

[duszka]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

 Rozdzieliłam "w niej", dopiero teraz zauwazyłam, że zwróciłaś mi na to uwagę - dziekuję :) I przy okazji dodałam jednak "i" - a nich Ci będzie :))

[Czarek Płatak]

Dobrze, że się czai. Znaczy to, że nadzieja za nim nie poszła :)

[Karol Żandarski]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

 

 Z "i" dużo lepiej. Teraz może być.

[duszka]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Ładnie i trafnie to ująłeś - dziękuję Ci za wrażliwe czytanie i serdeczność :)

[duszka]

@Młoda Dziekuję Ci za wizytę i serduszko :) Pozdrawiam

[Waldemar_Talar_Talar]

Witam -  bardzo zgrabny wiersz - tylko przytulić  się do niego

                                                                                                               Serdeczności życzę.

[duszka]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

...i bardzo miły komentarz do niego :) Dziękuję. Waldemarze i również serdeczności zyczę :)

[duszka]

@Liryk Miło mi :) Pozdrawiam :)

[Justyna Adamczewska]

Witaj Duszko, wiersz o przemijaniu, a zarazem o stałości.

 

Tytuł - odejście - wersy:

 

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Stałość, choć wiemy, iż przemijająca. 

 

Tu się zatrzymałam na dłużej:

 

Tu przypływ. 

 

Ostatnie wersy:

 

Taaak, być może nowe, na pewno? Życie, mimo iż "Poszedłeś dalej" 

 

Wiesz, znam taką historię - prawdziwą historię. 

 

Było sobie małżeństwo z dwójką dzieci. Pewnego dnia  mąż zmarł, a zbliżała się komunia Jego córeczki. Matka spytała swego ojca:

Jak ta Ania pójdzie do komunii? Starszy człowiek rzekł: Normalnie, w białej sukience. 

 

J. 

[duszka]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Króciutka, ale jak brdzo głęboka i wymowna historia... Dziekuję Ci za nią, Justyno, bo, pomimo smutnej treści, dobrze mi robi. I również dziękuję Ci za analizę mojego wiersza - jest ciekawa, trafna i sprawiła mi radość :) Pozdrawiam

[Justyna Adamczewska]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Dziękuję Duszko. Życie jest trudne, jednak jest i również piękne. Jeszcze raz dziękuję Ci za tak miłą odpowiedź. Pozdrawiam. J. 

[Magdalena]

dopisałam sobie wers na końcu: "ze słowem: jeszcze", pozdrawiam

[duszka]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

 

To ciekawe... W odniesienu do dotychczasowego (sposobu) zycia pasowałoby rzczywiście "jeszcze", bo ten sposób wygasa, ale w odniesieniu do nowego, kiełkującego (sposobu) życia - pasuje "już" i ja pisząc własnie to drugie w sobie czułam.

 

Dziekuję Ci za czytanie i ten "inspirujący impuls" :) Pozdrawiam

Edytowane 20 Czerwca 2019 przez duszka (wyświetl historię edycji)

[Magdalena]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Proszę, pozdrawiam

[Magdalena]

"lecz stokrotki zostały, białe

gołębie

 

a łez

jest więcej

 

i ciszy

we mnie

 

a w niej życie

się czai."

ze słowem: jeszcze

a wygląda na: już"

 

 

 

Jestem zboczona, nie bierz tego do siebie, cześć

Edytowane 20 Czerwca 2019 przez Magdalena (wyświetl historię edycji)

[duszka]

@Antoni po Dziadku cieszę się  Twoich odwiedzin pod wierszem i dziękuję za głos :)