Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Melancholia

Bartosz
 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

Bartosz

Bartosz

Opublikowano
Opublikowano

Kiedy nie ma

Żadnej duszy w domu moim

Zaszywam się

Chowam 

Kryję

Bo nie śpię

 

Kiedy słyszę

Kroki w równym odstępie

I szeleszczące martwe liście

Nostalgia

Wpełza do środka

 

Ale rozum powiada - idź!

Szukaj drogi

Nieznanej przez twe życie wiodącej

Miłości

Nieopamiętanej oraz żywej i głębokiej

Szczęścia

Niezmiernego i niezastąpionego

 

Wtem wycofuję się

Oczy wpatrzone w dal

Nieobecne i obce

Myśli krążą

Od lewej do prawej i z powrotem

Już nie nostalgia

A żałość okrada mi duszę

 

Bo ogarnia mnie jakieś smętne nieopamiętanie

Chodzenie w jedną i drugą stronę

Niby w oazie

Ale martwej bez zieleni

 

Tylko mój oddech

Zawisł w powietrzu jak ptak niezdecydowany

Czy ma lecieć w prawo lewo

A może na wprost

Wisi tak długo mgławy

A potem ciężko odbija się od ziemi 

2
Waldemar_Talar_Talar

Waldemar_Talar_Talar

Opublikowano
Opublikowano

Witaj -   ciekawy wiersz  - ma plusy i minusy ale zostawię

je dla siebie - generalnie jest fajnie i co lubię tajemniczo.

                                                                                                                  Trzymaj się. 

1

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • violetta
      ***

      Przez violetta · Opublikowano

      @Somalija marzy mi się błyszczyk Guerlain, są teraz fajne na bazie miodu i olejku:) mam nową torebkę, uszyta z recyklingu z dwóch rodzajów skórek, nie waży nic i przeze mnie wymyślona, tak ona mnie cieszy:) 

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

    • violetta
      mroźny ranek

      Przez violetta · Opublikowano

      Mam dwie sadzonki, będą truskaweczki, gdy pojawi się słońce, wyniosę je na trochę:) gdy opadają płatki, to je zbieram na herbatę:)

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

    • P.Mgieł
      Pustka

      Przez P.Mgieł · Opublikowano

      @wiedźma Już w pierwszych wersach pojawia się wyraźny motyw przewodni: pustka jako stan nie tylko emocjonalny, ale niemal materialny. Porównania („jak niebo przed deszczem”, „jak kurz na półce”) są trafne i komunikatywne — nie próbują być przesadnie wyszukane, lecz działają dzięki swojej codzienności. To dobry wybór stylistyczny, bo wzmacnia autentyczność przeżycia. Czwarta strofa dobrze rozwija metaforę przestrzeni — pustka jako coś, w czym można „utonąć” albo „rozłożyć ręce”. Podoba się tu ambiwalencja: zagrożenie i potencjalna wolność współistnieją bez rozstrzygnięcia. Końcowa część to wyraźna zmiana tonu: od biernego trwania do refleksji. Puenta („Może pustka to nie brak…”) wprowadza element nadziei, ale robi to ostrożnie, bez patosu. To bardzo spójne z całością — wiersz nie próbuje na siłę się „domknąć”, raczej pozostawia czytelnika w stanie otwartym.   Można rozważyć lekkie doprecyzowanie niektórych wersów (np. „a zaczynał ktoś”), jeśli zależy Ci bardziej na klarowności niż na wieloznaczności. Mocne 8/10  To dojrzały, świadomie napisany wiersz, który nie epatuje formą, lecz buduje nastrój i refleksję. Najlepiej działa tam, gdzie pozwala sobie na prostotę i ciszę — dokładnie tak, jak sugeruje jego temat.  
    • Poet Ka
      katedra ze szkła i koloru

      Przez Poet Ka · Opublikowano

      @Łukasz Wiesław Jasiński - serdecznie dziękuję
    • Berenika97
      Akwarela

      Przez Berenika97 · Opublikowano

      Szarym śladem na wilgotnym szkle żegnam bez słowa kaprysy kwietnia. Niedokończony szkic w strugach deszczu spłynął.      

  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...