Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

- no więc musisz używać jakichś marnych dopalaczy, że wypisujesz takie bzdury ..

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

- czy aby na pewno rozróżniasz fantazyjną finezję od zwykłego nadęcia megalomana?!!

Opublikowano

@bronmus45 czy naprawdę można zdefiniować tak w punktach coś, co wymyka ci się spod  kontroli rozumu na papier...nie chcę się naginać do tych zasad... szanuje Twoje zdanie, ale potrzebuje wolności, oddechu, skrzydeł dla moich  myśli. Nie chcę ich kontrolować, upraszczać...może powinnam być w innym dziale...

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Przynajmniej w zasadach pisania tekstów - przypisując je do utworzonych już gatunków literackich - należy bezwzględnie je (owe zasady) przestrzegać. Inaczej nasza kultura przyjmie kształt anarchii - tak się już dzieje z przestrzeganiem prawa konstytucyjnego w rodzimej polityce. Kto ma donioślejszy / ważniejszy głos, ten nagina owo prawo do swoich potrzeb. Chcesz wprowadzić swoje "widzimisię" ...? Utwórz nowy gatunek - może się przyjmie - a nie profanuj czyjegoś, wcześniejszego pomysłu ..

Opublikowano

@bronmus45 marzy mi się dyskusja, bez emocji.  Naprowadzanie się na pewne szlaki...Pan nieładnie mnie podsumował, zakładając że chcę burzyć fundamenty poezji...ja niewidzialny człowiek.... że profanuje..nie chodzi mi o budowę wiersza, a jego uczciwość wobec siebie...

Opublikowano (edytowane)

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

- a uczciwość wobec innych, tworzących kiedyś swój, autorski gatunek literacki?!!!

- zapraszam zatem pod adres: 

- można i tutaj się wyżyć w swoich pomysłach, co właśnie uczyniłem, tworząc WOLEJE...

.

Edytowane przez bronmus45 (wyświetl historię edycji)
Opublikowano (edytowane)

@bronmus45 trzymajmy się zasad, ale nie układajmy myśli w szeregach..myślę, że ktoś z nas na tym forum, zapoczątkuje nowy gatunek... dlaczego nie...czytam poezję tych młodych wrażliwych poetów,czuję, że gdzieś z tym poleca wysoko...mają większą wyobraźnię niż starsi ludzie...ja ich podziwiam

pozdrawiam

Edytowane przez Gość (wyświetl historię edycji)
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Wrażliwość z zadufaniem w swoją rację nie idą w parze - gdzie bowiem znaleźć ową wrażliwość w podważaniu zasad przez kogoś ustanowionych?!!

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

No przecież ja ciągle walczę jedynie o przestrzeganie zasad gatunkowych, a nie pochwalanie klakierstwa wobec osób je łamiących ..

PS - na przyszłość proszę skończyć już z odnoszeniem się do mnie per "pan", bo takie tytułowanie czyjegoś nicka jest po prostu ... śmieszne

Opublikowano

@bronmus45 Tak teraz jestem po Twojej stronie, ale wiesz, myślę sobie czasem, że chciałbym uciec na chwilę od tych zasad.. póki co naśladuję w formie lepszych, nie porównuję się nawet do nich..Może nieudolnie, ale trzymam się przyjętych zasad.Mam tylko taką myśl, czy nie pozwolić młodym popłynąć...może coś innego powstanie, nowy gatunek... jak myślisz? Czekam na taki przebłysk. Przepraszam, że się unioslam.pozdrawiam

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Myślę jednak, że właśnie od samych początków należy wpajać w młodych / nowych twórców dyscyplinę zachowań wobec poprzedzających ich twórców gatunku, a nie pozwalać na hasanie "od sasa do lasa". Bo kiedyś sami tego mogą wymagać od innych ..

 

PS - ponawiam zaproszenie pod adres / link podany nieco wcześniej / parę pięter wyżej na tej stronie.

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

trzeba sobie najpierw zadac pytanie po co pisac poezje a potem pisac wedle tych powodow gatunek jest nie istotny , istotne jest to co chcesz powiedziec , dlatego zeby uniknac zbednych komentarzy tzw "uczonych w pismie" moje wiersze daje w dziale zabawy slowem . ja pisze w okreslonym temacie i chce dac przekaz do ludzi ktorzy to zrozumieja a pewnie calosc utworu to zrozumieja tylko ci ktorzy sa zainteresowani tym tematem , czym sa slowa i mowa i czemu pismo nie jest z nia spojne itp , nawat sie nie zastnawiam jaki gatunek ma ten wiersz i czy wogole jest wierszem , bawie sie slowem bo jest taki dzial . a gdyby nie pylo to bym dal gdzies zeby nie przypisywac sobie zadnego gatunku bo jak powiedzialem wczesniej nie jestem pisaZem tylko wieszczem ;)

Opublikowano (edytowane)

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Postaraj się o zapis słowny (tekst pisany), bo jeśli jakość nagrania audio odpowiada wartości owego wykładu - to szkoda czasu na takie "mruczando"

.

Edytowane przez bronmus45 (wyświetl historię edycji)
Opublikowano

To nie wykład. Tekst pisany nie przejdzie, może słuchawki pomogą. Mi odpowiada akurat ta wersja skanowania, bo jest bez muzyki  i gość nie moduluje dziwnie głosu. W necie jest mnóstwo tego. Wystarczy wpisać skan ciała medytacja prowadzona.   

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Wiem, wiem - w sieci jest cale mnóstwo tego rodzaju "nawiedzonych" porad. Kiedyś je "łykałem", aż dostałem zatwardzenia mózgowego ( :-((() i omijam je szerokim łukiem ..

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się



  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • @wiedźma ... zegar zatrzymał się  jakby chciał coś powiedzieć  ONA cofnęła wskazówki    sama musi otworzyć siebie  popatrzeć jak przez okno  w NIEJ drzemie ...   jutro to nie fikcja  nie biega po parku  jest w NIEJ  jest wiele szufladek  otwierała niewłaściwe    najłatwiej wydać wyrok  myślę o ułaskawieniu ... Pozdrawiam serdecznie Miłego dnia 
    • @Waldemar_Talar_Talar

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

      @violetta @wiedźma
    • Idzie… strzępy przestają mieć znaczenie, Znikają co krok, wśród katedr bez boga, Wokół wszędzie pogrzebane istnienie, Biały bezdźwięk, coraz większa ta trwoga.   Milczący nawet wobec własnych myśli,  Przemierza prerie ostrego powietrza, Szuka ich, bo chciał, by dawno już przyszli, Rozszarpują się nici jego wnętrza.   Tętent koni naprowadza go na szlak,  Ku ciemnej jaskini, na skarpę bytu, Mieszka tam ta, co rozprasza każdy ślad, Gdzie milknie echo ludzkiego zachwytu.   Rozpościera się skamieniałe gardło, Wnętrze co nie zaprasza, a pożera, Krtań zaciska się jak ciężkie imadło, Wnętrze Ziemi napomyka ta sfera.   Kapanie odmierza coś nieustannie, Koniec lub początek - to bez znaczenia, Czas powiedzieć osobistej madonnie, Swojej, mojej, twojej, dane życzenia.   Wychodzi z ciemni strażniczka końca, Zbliżyła się - nie skracając dystansu, Wyłania się z półcienia bez słońca, Oczy bez dna, nabiera dysonansu.   Przeszywa głębię, słyszy szept bez źródła: „Czego szukasz zagubiony młodzieńcze?” Stanęła bliżej, rozprzestrzenia się mgła. „Wyzwolenia.” - widzi oczy odmieńcze.   Dotyk zamyka linearność czasu, Ciało bez ciepła, jednakże nie martwe, „Zatem przystąpisz do tegoż romansu?” Zamyka oddech i przegryza warstwę.   Kontakt rozpuszcza granice cielesne, Obecność tak bliska, że znika przestrzeń, Dając i biorąc tortury bolesne, „Nastał już czas twoich najszczerszych zwierzeń.”   Kradzież tlenu dobija dostatecznie, by paść i zamknąć powieki ciężkawe, „Jestem tu by zamilknąć ostatecznie. By zakopać swoje jestestwo krwawe.”   Muśnięcie, które nie zostawia ciepła, „Zatem spełnię transcendentalną misję.” Rozpad bez bólu szykuje eksmisję, Krew w krwioobiegu natychmiast skrzepła.   Rozpad nie boli - bo nie ma już kogo, Cisza nie trwa - bo nie zostało już nic, I nawet śmierć nie pozostała sama, Tylko brak, który nie pamięta imion.
    • @Alicja_Wysocka @Waldemar_Talar_Talar @Berenika97                                                                              Dziękuję  za tak uważne i życzliwe czytanie. Bardzo mnie cieszy, że wybrzmiał ten moment zawieszenia - między tym, co było, a tym, co jeszcze może się odrodzić - bo właśnie w tej niepewności i nadziei chciałem ten wiersz zatrzymać. Nie chciałem niczego przesądzać ani zamykać w prostym wyznaniu, tylko zostawić miejsce na gest, na próbę, na ten jeden krok, od którego czasem zaczyna się wszystko od nowa. Miło mi też, że dostrzeżony został motyw niedokończonego tańca. Rzeczywiście zależało mi na tym, żeby nie tłumaczyć zbyt wiele, nie rozliczać, nie rozdrapywać, tylko wyciągnąć rękę. Czasem najwięcej dzieje się właśnie wtedy, gdy człowiek przestaje mieć pretensje, a zaczyna mieć odwagę, by jeszcze raz spróbować. Jeszcze raz dziękuję - za obecność, za odczytanie i za to, że dopisujecie do tych wersów własną wrażliwość.    Pozdr.
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...