Nieśmiałość

[WarszawiAnka]

Ostatni wers siódmej zwrotki napisałabym tak:

"on nawet śmiało kładzie się w trumnie".

 

A teraz odnośny komentarz:

 

To prawda - śmiały nieustraszony

prze wciąż do przodu i nie zna lęku,

lecz czasem bywa tak zaślepiony,

że chce przekroczyć barierę dźwięku.

 

Nieśmiały stopy ostrożnie stawia,

możliwe skutki analizuje;

nad każdym krokiem się zastanawia,

motyką słońcu nie wymachuje.

 

To śmiali zawsze na oślep pędzą,

by sie roztrzaskać w szale prędkości;

to śmiałych piaski pustyń uwędzą,

oni w przepaściach zostawią kości.

 

Spektakularny nieśmiały nie jest;

adrenalina też mu nie służy, 

lecz za to on ma właśnie nadzieję, 

że żyjąc wolniej - pożyje dłużej. :)

 

Pozdrawiam :)

 

 

 

 

[Sylwester_Lasota]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Dobre :).

Uwagę wezmę pod lupę.

Dziękuję i pozdrawiam.

[Sylwester_Lasota]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Oczywiście, stylistycznie, jest dużo lepiej, problem w tym, że tych ONów mam już trochę za dużo. Myślę, że jak znajdę chwilę, to jeszcze nad tym tekstem popracuję. Dzięki za uwagę, może jeszcze się przyda :).

[WarszawiAnka]

@Sylwester_Lasota : Dziękuję i pozdrawiam. 

[WarszawiAnka]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

 

Popracuj, bo warto. :)

[Deonix_]

To jest tekst o mnie.

Jedynie końcówki nie mogę do siebie odnieść jak lustrzanego odbicia.

Nie będę dotykać, bo rozkruszę (Twój wiersz i siebie).

 

Pozdrowienia najszczersze,

 

D.

[Sylwester_Lasota]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

 

Spokojnie, jest nas więcej :). I jestem pewien, że można przełamywać bariery, chociaż jest to bardzo, bardzo trudne. Przede wszystkim wymaga determinacji w pracy nad sobą, samodzielnej pracy, nie zlecania jej "inżynierom" (bo, jak się przekonałem, można stracić majątek i nie ruszyć z miejsca), akceptacji samego siebie, takim jakim się jest, nabrania pewnego dystansu do siebie, no i, to co pojawia się na końcu tego wierszyka, spotkanie odpowiednich ludzi na życiowej drodze bywa niezwykle pomocne. Zabawna rzecz, mi na pewnym etapie znacząco pomogły gry komputerowe, tzw, przygodówki, w których trzeba nawiązywać dialogi z postaciami z gry. Było to w czasach, kiedy jeszcze Internet nie rozprzestrzenił się tak bardzo, więc były to jedynie postacie wirtualne. Osoby, które nie zetknęły się z problemem, mogą sobie nawet nie wyobrażać, że może być jakiś problem w nawiązaniu rozmowy, wykonaniu telefonu lub spojrzeniu komuś w oczy. Niestety, takie rzeczy się zdarzają, i ogólnie dziś definiuje się je jako lęki społeczne. Niestety dosyć trudno dotrzeć do informacji lub badań na ten temat. W każdym razie było trudno, w czasie, kiedy, z powodów osobistych, tym tematem żywo się interesowałem.

Dziękuję i bardzo serdecznie pozdrawiam :)

Edytowane 19 Maja 2019 przez Sylwester_Lasota (wyświetl historię edycji)

[Magdalena]

Miły wierszyk, rozumiem że z autopsji

[Sylwester_Lasota]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Tak jak napisałem w powyższym komentarzu.

Dziękuję i pozdrawiam :)

[Magdalena]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Wybacz, tak widzę, pozdrawiam

[Sylwester_Lasota]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

:)

Dzięki za ponowną wizytę :)