O hermetycznym przeznaczeniu kubków biurowych

[Michał Ziemiak]

kubki siedzą w biurach
przed płachtami swych przeznaczeń
Excel lub Word

są chude i zgarbione
słabe kable nerwów
drukarki oczu

ruch nadzorczych placów
to dla nich zły sen
niepewność

wszak ciągają za zimne ucho
piruety na krawędzi biurka –
świata wystruganego w betonie
świata mozołu

gdy spadną – tylko czarna kawa
krew rozpuszczalna – plama
wspólnych wnętrz
na dywanie zwanym
za późno by

i okruch ceramicznych trzewi
kurz

to że oduczyły się
śmiechu i słońca
kubki uświadamiają sobie
dopiero w trumnie śmietnika

[Włodzimierz_Janusiewicz]

Na początku myślałem, że to o urzędnikach, a na końcu okazało się, że jednak nie. To dobrze - wieloznaczność. Tylko "śmiechu i słońca" trochę mi spłaszcza wymowę. Może nie pisać czego się oduczyły, albo wstawić coś mniej banalnego...
Podoba mi się.

[Kasia_Szymańska]

Cóż, dla mnie te kubki to niejaka metonimia "urzędników".
Ostatni wers: ciekawe jest "oduczanie się słońca", bardziej banalne "oduczanie się śmiechu". Dlatego z tego drugiego bym zrezygnowała.
Całkiem zmyślny wiersz.

[Włodzimierz_Janusiewicz]

"słońca" jest też banalne i oczywiste. Można wysnuć hipotezę, że "oduczyć się słońca" jest nowatorskim połączeniem, ale dla mnie takim nie było. Słoneczko i uśmiech. Autor chyba chciał coś głębszego przekazać - może coś co w uproszczeniu ma taki sam sens. Ale nic to.
"krew rozpuszczalna-plama wspólnych wnętrz" - to jest To!
ciągają za zimne ucho, czy ciągną (dobry koncept)
a czemu świat jest wystrugany? bo ołówek jest narzędziem biurowym, przypuszczam.
beton trochę mnie drażni, ale do mozołu nawet i pasuje. Tylko łączy się z dawnymi technologiami.
może zakończyć:

kurz

w trumnie śmietnika

- czy coś koło tego :)
A i jeszcze: " płachtami ...przeznaczeń" - nie wiem jak to rozumieć
A wiersz bym przeniósł do Z. Może ktoś coś więcej napisałby.