Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Tryptyk kulinarny

Bogdan Brzozka
 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

Bogdan Brzozka

Bogdan Brzozka

Opublikowano
Opublikowano (edytowane)

                Tryptyk kulinarny
         (ze świnią w tle plus kompot)
                             I
woda włoszczyzna przyprawy saganek
ziemniaczki żeberka i ogon wieprzowy
kapusta kiszona - także majeranek
i kapuśniaczkowi smak oddał wieprz owy
                             II
kasza gryczana kraszona skwarkami
(rodzinkę - ze smakiem nakarmić się uda
kiedy na stół podam wraz z korniszonami)
Gulasz zgotowany z wieprzowego uda
                             III   
deserek z kolei - ten żona dziś zrobi
ze słodziutkich i pełnych powabu dyń 
z niewielkim dodatkiem cukru i skrobi
jesienią pachnący i zdrowy budyń

                           

                           kompot
                               plus 
                                  ;)
po owoc na ogród wnet synków wysłałem
(chłopakom pot kapie z czoła - z cienia braku )
gdy w dzbanek pachnący kompot z wiśni wlałem 
żona mówi śniłam dziś o takim smaku.

Edytowane przez Bogdan Brzozka (wyświetl historię edycji)
2
Liryk

Liryk

Opublikowano
Opublikowano (edytowane)

Tłuściutko, aż kipi polskością...

nie zwykłem się raczej w gary

wścibiać, kucharska to klauzula sumienia,

nakazuje jednak

choćby deser podkreślić

 

by budyń kajmakiem na przyszłość dosłodzić,

orzechy pieczone,

(garść jeżyn)

i świeżą melisę - położyć*

 

kompot wiśniowy z nutami, anyżu i miodu - koniecznie przeżyć:)

 

Pozdrawiam

 

 

 

 

Edytowane przez Liryk (wyświetl historię edycji)
1

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • piąteprzezdziesiąte
      jeden strzał do Strzałkowskiego 2

      Przez piąteprzezdziesiąte · Opublikowano

      @Nata_Kruk W 2021 obejrzałam reportaż o pielęgniarce, która opowiadała o tamtych wydarzeniach, a także o matce Romka, kobiecie przepełnionej bólem, która całą noc trzymała dłoń martwego synka i nie mogła, nie potrafiła odejść...   Dziękuję serdecznie za przeczytanie, pozdrawiam🪻  
    • piąteprzezdziesiąte
      Głos

      Przez piąteprzezdziesiąte · Opublikowano

      @aff Wołyń? Gaza? Lub każdy wojenny dzień. Bardzo przejmujący i bolesny obraz. Pozdrawiam.  
    • Toyer
      Dziewięć żyć

      Przez Toyer · Opublikowano

      @karenkaMiło mi ze się podobało - serdecznie pozdrawiam 
    • piąteprzezdziesiąte
      na placu boju

      Przez piąteprzezdziesiąte · Opublikowano

      @Berenika97 Świetny wiersz, bardzo bliski sercu, ale zaczynam się martwić... Wiele serdeczności

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

    • Trollformel
      Czerpany

      Przez Trollformel · Opublikowano

      Popielicy sierść zalśniła, przetarła czarne perły łapką. Korzenie zwisały nad nią, zbyt krótkie, zziębnięte na wysuszenie podłoża. Brunatne liście zaszeleściły. Przewróciła się na drugi bok, oddychając powoli. – Zgromadziłam te wszystkie listy? – patrzyła spod ukosa na stertę upchaną w rogu pieczary. Myślała wolno, odświeżając wydarzenia sprzed zapaści zimowej. Przegarnęła ziemię losowo wybierając jeden liść bez adresu. Potarła go ostrożnie. – Przesyłam tobie matko... urwała korespondencję. Spojrzała jeszcze raz i posmutniała. Nadawcą było młode drzewo Bukowiny. Stracone podczas wycinki jesiennej razem z krzakami. Wzięła drugi listek, pismo zdobione, pozłacane żywicą, szlachetne. – Moja kochana... pnę się ku Tobie... czytała wyrywkowo. Pośpiesznie, unikając wzruszenia. On tam nadal rośnie stary Wiąz, przywiązany do płotu wyciąga gałęzie do niej. Popielica ujrzała Lipę z dziurą w konarze w trzecim wysłanym i niedostarczonym skrawku kory. – W mojej torbie jest list do mnie — pomyślała i przeczołgała się w stronę wejścia do dziury.   Papeteria była w polne kwiaty. Otwarta koperta ukazywała atramentowe pismo. Kaligrafia nienagnana. Popielica rozłożyła czerpany papier, ogromny arkusz utworzył dywan w legowisku.   Potarła łapką, jak miała w zwyczaju róg strony i nic. Lekko zirytowana ponowiła próbę. Nadal nic. Przeskoczyła na drugą stronę. Ponowiła odczytanie, nic nie zrozumiała oprócz szelestu. Zdziwiona pośliniła paluszki. Nacisnęła pierwszą literę. – Jest! Pisnęła głośno. Dotyk był coraz bardziej niemiły. Na środku oderwała łapkę.   "Piszę do Ciebie te słowa, ponieważ tylko duch mi został... Przeszedłem proces wycinki, zmielenia i... jestem wyczerpanym papierem z drzewa." *** Popielica wpatrywała się długo w skrzynki na listy przy ludzkich domach. ***

  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...