Z miłości do samotności

[Koziorowska]

Z miłości do samotności

 

 

kiedy byłam mała nie wiedziałam

czym jest śmierć

byłam smutną dziewczynką

zdaniem nauczycieli

ostrożną w kontaktach

z rówieśnikami

nie chciałam koleżanek przyjaciółek

trzymałam się na uboczu

samotność najlepszą kompanką

pamiętam było to powodem

niewybrednych żartów

śmiano się szydzono nawet bito

nie chciałam chodzić do szkoły

nie znaczy że źle się uczyłam

gdy się nie spodziewałam

spodobał mi się chłopiec

wulkan energii i marzenie nastolatek

nigdy się nie dowiedział

 

zaczęło się dorastanie

moja dusza pozostała taka sama

nie chciałam męża dzieci

mieszkałam osobno pracowałam

nie była to praca marzeń

czasem odwiedzałam

mało uczęszczaną kawiarenkę

zawsze latte

zdarzało się mężczyźni łowili mój wzrok

ale nie byłam zainteresowana

najlepiej było mi w mojej kawalerce

 

mijały lata kilkanaście lat

wszystkie miesiące takie same

 

teraz na półmetku życia

wciąż pławię się w samotności

wychodzę do biblioteki

do lekarza bądź gdy skończy się chleb

zwierzam się samotności i Bogu

samotność jest moim sukcesem

moim spełnionym marzeniem

 

być może nigdy nie poznam miłości

nie czuję takiej potrzeby

Edytowane 2 Maja 2019 przez Koziorowska (wyświetl historię edycji)

[Bogdan Brzozka]

,,być może nigdy nie poznam miłości

nie czuję takiej potrzeby"

 

Już poznałaś  :)  Miłość do pióra, do metafor, do wierszy i prozy.

[duszka]

Tak, taką samotność, tę wynikającą z potrzeby duszy można rzeczywiście kochać.., i może w niej dusza najbardziej i najczyściej kocha. W Twoim wierszu (z może lirycznej prozie?) przedstawiasz ją bardzo naturalnie, jako naturalna potrzebę odczuwaną już od dzieciństwa... i chyba trochę odnajduję się w tym obrazie. Podoba mi się to niezwykłe podejście do tego tematu i dodaje mi otuchy.

A miłość... może już w sobie masz i dlatego nie odczuwasz jej potrzeby :) Pozdrawiam.