Niewskrzeszenia (bezsilność 5)

[tetu]

przedawkowałam słowa Piotrze
umarły wraz z sensem i nie ma nic
co zakwitłoby 

 

między nami chłód droga pod prąd
i skała z którą przyjdzie się mierzyć
samobójcom

 

zostanie odpuszczone to nie ich wina 
że ciemność pochłania światło i nie ma 
gotowych aniołów ani żyznych ziem
w których można posadzić nowe

 

człowiek staje się ciężarem
sobie zawdzięczam ten stan Piotrze
a przecież mogłam oddzielić ziarno
wyłuskać co lepsze i na dobre 
zapomnieć czym jest kara

 

skamieniałam

 

nie podniosę już oczu ani głosu
on przyjdzie we śnie
kiedy będziemy zamarzać
 

[Krzysic4 czarno bialym]

Smutne 

[jan_komułzykant]

do lodowcowej jeszcze daleko, więc może się jeszcze i co urodzi? :)

Często na ugorze, choć to nieprawdopodobne może się wydawać, trafić można smakołyk jakiego nikt się tam nie spodziewał.

Bo nie zawsze trzeba szukać, często sam się napatoczy, aż dziw bierze, jakiś trylobicik. Prawdziwe ciacho.

Świetny wiersz i poważny, miejmy nadzieję, że Piotr będzie łaskawszy.

Pozdrawiam.

 

[beta_b]

Bardzo dobry tekst, monolog podlira, pasuje mi na scenę: ciemne surowe tło, zimme światło z góry. wstrzemięźliwa ekspresja. Poproszę o jeszcze, bb

[Nata_Kruk]

Bezsilności, które tu podajesz (wiem, to cykl) jest może nawet więcej, niż 'pięć' sztuk.. ;)

Świetne 'wejście' w wiersz, znów Piotr 'obok', który musi wysłuchać żalenia się peelki.

To prawda, człowiek czasami sam sobie staje się ciężarem, gdy w głowie lista 'dokonanego' zła, które

mogłoby być odpuszczone, ale nie jest pewny, czy będzie.... Podobno będzie.
Piękna puenta, zamarzać - umierać, tak czytam.
"co zakwitłoby"... Tetu, maleńka sugestia, nie chciałbyś.. co mogłoby zakwitnąć.? lepiej czytać, mnie przynajmniej 
Ode mnie, plus.

Pozdrawiam.

Edytowane 14 Kwietnia 2019 przez Nata_Kruk (wyświetl historię edycji)

[Nata_Kruk]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

... to prawda, te tak uważam, a Piotr... oby był...

[Nyctophile]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Bardzo wdzięcznie napisane, podoba mi się ogólna zabawa słowem w ostatniej strofie ;)

Edytowane 14 Kwietnia 2019 przez Nyctophile (wyświetl historię edycji)

[Deonix_]

Po pierwszym czytaniu znieruchomiałam.

Świetnie poprowadzony wiersz.

 

Pozdrawiam z uznaniem,

 

D.

 

[tetu]

Bardzo Wam dziękuję, wszystkim i każdemu z osobna. Przepraszam że dopiero teraz.

No nie było kiedy;)

Janko dzięki za słowa pocieszenia:)  i filmik.

Natka, obiecuję przemyśleć sugestię. 

Dziękuję raz jeszcze wszystkim czytelnikom.