Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

w osiedlowym sklepiku

Andrzej_Wojnowski
 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

Andrzej_Wojnowski

Andrzej_Wojnowski

Opublikowano
Opublikowano

w osiedlowym sklepiku oglądają półki

zamyśleni radośnie wiosenną ofertą

porównując cenowe rozbieżności kręte

na  stoiskiem z winami popychają wózki

 

jej jest pełny w połowie, same rarytasy

dietetyczne golonki, drożdżówki bez lukru

 obok cukier najdroższy co ma mało cukru

 tradycyjna potrawa z bezmięsnej kiełbasy

 

orientalne napoje, mało kaloryczne

bez glutenu pieczywo, takie jest najzdrowsze

 holenderskie warzywa, z Hiszpanii owoce

oraz soczewicowa dietetyczne pizza

 

tak jak każda kobieta o figurę dbała

wysoka, urokliwa, kształty rubensowskie

włosy lekko kręcone coś na model włoski

najmodniejsza sukienka okrywa jej ciało

 

bardzo droga, firmowa, lekko przezroczysta

wyraźnie uwypukla kobiece przymioty

za którymi wciąż tęsknią wszystkich samców oczy

ogląda się za nią prawie każdy mężczyzna

 

on podobnie jak wózek co go pchał przed sobą

delikatna konstrukcja, ledwo dno przykryte

zagubiony singielek w sawannie niebytu

szuka prostych produktów co przeżyć pomogą

 

ładuje podstawowe, dziś je skonsumuje

skrzynka piwa, litr wódki, butelka szampana

przyjaciele przychodzą impreza do rana

liga mistrzów wieczorem, każdy ją świętuje

 

 

dodatkowo szukając butelek win tanich

penetrował dyskretnie wzrokiem dolne półki

i niestety zobaczył jej duże półdupki

bezskutecznie walczące z małymi stringami

 

tym widokiem trafiony zaczyna się ślinić

traci głowę natychmiast, często to się zdarza

gdy widzimy ten obraz zaczynamy marzyć

postanowił od razu, tylko ta nie inna

 

 

obluzował w szampanie srebrny drut od korka

odpowiednio ułożył na stosie butelek

wycelował dokładnie, dwa razy wymierzył

i uderzył w jej wózek jak strzała Amora

 

huk niewielki, a efekt tak jak przewidywał

musująca podróbka swoje wykonała

wybranka jego serca stoi mokra cała

zrosiła ją dokładnie bąbelkowa bryza

 

wtedy on bohatersko za butelkę chwyta

pozostałość szampana w gardło swoje wlewa

trunek szybko zadziałał odwagi nabiera

szepcze bez zająknięcia, tylko tyś jedyna

 

ona mokra, zdziwiona, patrzy w jego oczy

słodki trunek przenika w głąb ciepłego ciała

tyle lat w samotności, odmiany by chciało

w sumie źle nie wygląda, nieśmiały, uroczy

 

tak  w sklepiku powstała szczęśliwa rodzina

on po roku był gruby, ona się rozpiła

3

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • EsKalisia
      Chaos

      Przez EsKalisia · Opublikowano

      @Waldemar_Talar_Talar Dziękuję bardzo, za życzliwe słowo - jest mi miło. Pozdrawiam  @Witalisa ta edycja ma swoją historię;) napisał do mnie pewien Jegomośc -pozdrawiam- żebym zmieniła konkretnie słowo " mym" na " moim" i chciałam, mimo że poszłam ślepo za Jego radą, zachować jeszcze jakieś resztki godności :D @Berenika97 mało tego;) wczoraj dowiedziałam się że można lubić i bałagan i porządek - odnajdywać siebie - i rzeczy - w tych dwóch różnych mikrokosmosach;) Dziękuję za komentarz 
    • Poet Ka
      Czeremcha

      Przez Poet Ka · Opublikowano

      Czeremcha   Białe kwiaty kasztanów niczym różane panny w falbankach.   Jak czeremcha drobna – tak białe twarze Ezry Pounda.   Semafory nie te same. Na pierwszym planie ławka.   Tłem czeremcha – przez kontrast, nie przez podobieństwo.   Tu dwie twarze, a za nimi miriady, to drobnizna ażurowa ecru.   To stare panny w ciemnej zieleni, niewydane, bo wydane – odleciały.   Dym za złote nausznice wywiało, czego czeremcha zdaje się   nie zauważać.
    • LessLove
      prostolinijne życzenia

      Przez LessLove · Opublikowano

      @iwonaroma To może najwłaściwsza pora na dywagacje filozoficzne, nie tylko poetyckie, więc  sobie na nie pozwolę, dotykając zapewne granic herezji, ale bez takiej woli...   Twoje słowa to formuła konstytutywna wieczności. Dotyczy życia, ale jest obojętna wobec Istnienia - cechy boskiej.   On JEST, czyli istnieje poza naszym rozumieniem czasu i przestrzeni, On generuje nasze istnienie w czasie i przestrzeni, to które potrafimy naukowo dostrzec i próbować mierzyć różnymi parametrami swoistymi.   Nasze przemijanie można nazwać z Jego perspektywy... "grzechem pierworodnym" (znajomo brzmi?) polegającym na oderwaniu naszego bytu od cech boskich i wygenerowaniu rzeczywistości względnej dla Niego, a dla nas bezwzględnej, zwanej entuzjastycznie "prawdziwą" bo... dla nas poznawalną. Stąd pochodzą parametry naszego życia - czas i przestrzeń - z aktu oddzielenia - nazwanego w Księgach symbolicznie  "Wygnaniem z Raju". Stąd też "grzech" i przyczyna naszego przemijania, które nie oznacza jednak - z Jego perspektywy - żadnej zmiany w naszym istnieniu, mimo, że dla nas jest perspektywą śmierci. . Ta koncepcja implikuje naszą (marną) pozycję rozumienia Boga: szukamy poza sobą, a powinniśmy szukać w sobie. Nie jesteśmy w stanie zrozumieć Istnienia, a jedynie (i aż) parametry "naszego istnienia", nazywanego życiem.  A dlaczego posługujemy się -oczywistym dla nauki - pojęciem czasu i nie potrafimy go wskazać inaczej niż jako funkcję? Dlaczego odbieramy prawomocność naszemu rozumieniu Boga, które także obserwujemy poprzez Jego manifestacje, poddające się również badaniu naukowemu?   Według mnie i bez świętokradztwa, jesteśmy tożsami z Nim nie tylko kodem źródłowym- Jego aktem, ale to ON jest naszym DOMEM. Brzmi "ewangelicznie"? Bo też "Ewangelia" mówi prawdę zarówno o życiu (naszym istnieniu) i o Istnieniu w Bogu, ale formułuje ją językiem człowieka, z jego perspektywy i jego pojęciami, posiłkując się obrazami.   Świętość życia zawiera się w jego (świętym) pochodzeniu oraz udziale w Istnieniu, a boskość wymyka się naszemu rozumieniu i powinna naturalnie rodzić WIARĘ. Misja ofiary IHS jest aktem zjednoczenia nas z Bogiem, za koniecznym dla nas aktem woli, opartym na WIERZE.   Bardzo modne ostatnio, śladem (bardzo chwiejnej nadal) teorii fizyki kwantowej jest formułowanie twierdzeń o "względności naszego funkcjonowania", jego "pozorności" i "umowności". Modne jest pisanie o "stanie powiązania kwantowego zjawisk, całej energii i każdej cząstki materii", a nie słyszę próby połączenia tych twierdzeń naukowych (f.k.) z teologią, co usiłuje (zbyt nieśmiało) formułować u nas jedynie ks. prof. Michał Heller, a dla mnie jest to oczywiste i wynika z przyrodzonego człowiekowi archetypicznej potrzeby szukania prawdy. Dlaczego nikt z teologów nie sięgnie do tej teorii, żeby napisać o "stanie powiązania człowieka z Bogiem"? Przecież to  wiele by nam wytłumaczyło w rozumieniu siebie i sensu naszego życia.   Dla jednych istnieją "prawdy naukowe", dla drugich "prawda o Bogu", a przecież cały czas jest JEDNA PRAWDA. Nazwałem ją Ten Który Jest, a to określenie funkcjonuje przecież w księgach od tysięcy lat! Nie dziwi mnie niestety niechęć dwóch korporacji (naukowej i teologiczno-kapłańskiej) do podania sobie ręki w tym wysiłku, bo jaki mają w tym (korporacyjny) interes? To takie ludzkie, niestety, Iwono, Violu, Wszystkie Poetyckie Dusze.    /dedykuję ateistom do przemyślenia i ku przestrodze/
    • LessLove
      Wiersz jest pusty!

      Przez LessLove · Opublikowano

      @Marek.zak1 "Licentiae Accipientium" jest równie uprawniona jak "licentia poetica" :-)
    • Marek.zak1
      Wiersz jest pusty!

      Przez Marek.zak1 · Opublikowano

      Wielu wierszy nie rozumiem i w wielu nie widzę żadnego przesłania. To nie znaczy, że wiersz jest o niczym, tylko ja niczego nie widzę, nic do mnie nie trafia, więc zwyczajnie nie komentuję. Pozdrawiam. 

  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...