WSZYSTKO OD NOWA

[Koziorowska]

WSZYSTKO OD NOWA

 

Ze smutku rozbolały mnie łzy.
Co mam począć z ciszą,
która nieustannie wyje za moim domem?
Kolekcjonuję wyblakłe marzenia,
żeby mieć o czym opowiadać wnukom.
Moje zwyrodniałe uczucia
nie pozwalają mi kochać.
Samotność, obrażona na cały świat,
stoi w kolejce po mleko.
Wsiadam do pociągu, zajmuję miejsce
naprzeciwko Boga. Panie Boże,
czy mogę prosić Cię o autograf
i wspólne zdjęcie?
Pociąg wykoleił się w połowie drogi,
całkiem wbrew temu, co obiecywał rozkład.
Miłość znów próbuje przejąć nade mną kontrolę,
ale doświadczenie nauczyło mnie,
że nie warto jej słuchać.
Biorę więc nadzieję za rękę
i idziemy razem na mszę.
Chciałabym policzyć wszystkie moje łzy, ale wiem,
że uzbierałby się z nich całkiem pokaźny ocean.
Marzy mi się czasem, aby pokochać z wzajemnością,
ale w ostatniej chwili przypominam sobie
o śmierci.
Znów pomylił mi się dzień z nocą;
będę potrzebowała wielu tygodni,
aby zrozumieć, że nie warto zaczynać
wszystkiego od końca.