Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Mowa wiersza

kalissa
 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

kalissa

kalissa

Opublikowano
Opublikowano (edytowane)

mój ostatni wiersz

pomyłką natchniony

przez omyłkę nastrojony

a ja

egzaltowanym gestem

i górnolotnym tonem

wymyślam jemu

czemu się narodził

 

zewsząd ataki,

a skoro już istnieję

nadam sobie

sens i cele

będę wiecznie żyć

ze mnie będziesz kpić

wszystko

będziesz wiedzieć

Edytowane przez kalissa (wyświetl historię edycji)
4
Roklin

Roklin

Opublikowano
Opublikowano

Zabawne. Coś w tym jest. Takie słabe utwory, których nie lubimy, często zostają w pamięci. Wiele zależy od reakcji, jeśli tekst kojarzy się z czymś konkretnym, o silnym zabarwieniu emocjonalnym, ma większe szanse na bycie zapamiętanym. 

Nie za dużo tych "będziesz"? I to "zewsząd ataki" - zbyt agresywne, jak na tak lekki tekst. 

Pozdrawiam :)

1
Waldemar_Talar_Talar

Waldemar_Talar_Talar

Opublikowano
Opublikowano

Witam - byłem czytałem łba nie urywa - dużo czytaj'zwłaszcza innych 

a na pewno  będzie lepiej - czego życzę.

                                                                                                                              Pozd.

                                                                          

Alicja_Wysocka

Alicja_Wysocka

Opublikowano
Opublikowano

Oj, jak tupie nóżką ten Twój wiersz, jak mały brzdąc.

Dawaj, dawaj mały, pokaż co potrafisz.

Skojarzyłam Twój tekst z malutkim człowieczkiem, który zakłada ogromny kapelusz, żeby było go widać.

Odwagi i powodzenia. dobrze Ci życzę :)

1

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy

  • Ostatnio w Warsztacie

    • lensd67
      Cień

      Nastaje poranek.

       

      Wstajesz.

      Obojętnym wzrokiem oglądasz pokój.

       

      Nie ma go.

       

      Wątpisz, czy odszedł.

       

      Myśl Kartezjusza znów wiedzie prym.
      Niestety jesteś.

       

      Jak co dzień omijasz szkło
      z rozbitych luster i butelek.

       

      Musisz iść do pracy.

       

      Zmuszasz ciało do tych samych
      męczących czynności.

       

      W końcu wychodzisz.

       

      Słońce świeci przepięknie,
      lecz Ty myślisz tylko o jednym.

       

      Z zamkniętymi oczami
      ruszasz do samochodu.

       

      On już tam jest.


      Kątem oka widzisz jego mrok
      w odbiciu lusterka.

       

      Ignorujesz go.


      Jedziesz dalej,
      słuchając głośno muzyki.

       

      Nie masz sił,
      a jednak idziesz do biurowca.

       

      Zwyczajny dzień.

       

      Klikanie.
      Stukanie.
      Dźwięki wysyłanych wiadomości.
      Głośne rozmowy telefoniczne.

       

      Wizja kolejnych ośmiu godzin
      Cię przeraża.

       

      Co jakiś czas pytasz sam siebie:
      ,,Czy on wciąż tu jest?"

       

      Znasz odpowiedź.

       

      Jego cisza
      dudni w Twoim umyśle.

       

      Ucisk w gardle
      staje się nie do wytrzymania.

      Wymykasz się z pracy.

       

      Miałeś spotkać się z dziewczyną.
      Boisz się, że nie dasz rady.

       

      Mimo zmęczenia prosisz
      o wcześniejszą godzinę.

       

      Jedziesz.

       

      Spędzasz najlepszy czas od miesiąca.
      A jednak
      nie potrafisz być szczęśliwy.

       

      Z każdą godziną
      On skraca dystans.

       

      Bezszelestnie

      zbliża się do Ciebie.

       

      Próbujesz skupić się na chwili.
      Zapominasz o najważniejszej zasadzie.

       

      Wracasz do samochodu.

       

      Nagle przeszywa Cię
      nieopisany niepokój.

       

      Stoisz na środku placu
      i patrzysz w górę.

       

      Słońce jest idealnie nad Tobą.

       

      Panikujesz.
      Szukasz go wzrokiem.

      Ale już go nie ma.

       

      Nastało południe.

       

      Zapomniałeś o czasie.

       

      Wiesz, że to koniec.

       

      On nie zniknął.

       

      On tylko zmienił miejsce.

       

      On jest w Tobie

       

      I zrobi to,
      do czego został stworzony.

       

      Nie władasz już swoim ciałem.
      Możesz tylko patrzeć.

       

      Twoja ręka
      powoli sięga do aktówki.

       

      Dobrze wiesz,
      co to oznacza.

       

      Czujesz chłód metalu.

       

      Wyciąga broń.

       

      I...

      0

  • Najczęściej komentowane w ostatnich 7 dniach



×
×
  • Dodaj nową pozycję...