Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Pokój

Gregorio Artifilio
 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

Gregorio Artifilio

Gregorio Artifilio

Opublikowano
Opublikowano

Prawie cały pokój zajęła agresja
Córka gniewu
Nawet lęk skulił się gdzieś w kącie
Już ma dość
Już nie reaguje
Przygniata go wyczerpanie

 

Spokój i serdeczność zostały
Wtuleni w siebie
Czekają z nadzieją
Przeszkadza im jeszcze ciekawość
Ale lęk zabiera ją do kąta

 

Spokój nie musi niczego robić
Wystarczy, że jest
Serdeczność wie kiedy
Się uśmiechnąć
Jeszcze za wcześnie

 

Serdeczność i spokój
Zawsze na czas
Zawsze w punkt
Punktualnie
 

2
WarszawiAnka

WarszawiAnka

Opublikowano
Opublikowano

Bardzo mi się podoba Twój wiersz i ta personifikacja uczuć. Jest mi bliski. Za szczególnie udane uważam pierwsze wersy - są bardzo plastyczne w swej metaforyce,

Z drugiej strony, puenta wydaje mi się troszkę za mało wyrazista w stosunku do mocnego początku.

 

Pozdrawiam

Nata_Kruk

Nata_Kruk

Opublikowano
Opublikowano

Pokój, a (s)pokój, spora różnica... a tak podobnie 'pobrzmiewa'.  Wplatasz inne elementy będące pokojem, bądź nie...

agresja, gniew, lęk... by potem wtulić w siebie 'małe co nieco', lub też 'coś' wielkiego... nadzieję.... 

skrótowo piszę i dodam, że ciekawy pomysł, zrealizowany naprawdę nieźle. Podoba się.

Pozdrawiam.

Maja Cyman

Maja Cyman

Opublikowano
Opublikowano (edytowane)

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

czy ty wiesz ,ze nastąpił koniec?

I nikt tego nie zauważył

Jesteśmy

w równoległych światach

niektórzy maja armagedon

w głowie

niektórzy film z życia

którego się wstydzą  

niektórzy mają Królestwo

czy po krzyżowano plany?

altri tempi

Edytowane przez Maja Cyman (wyświetl historię edycji)

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Charismafilos
      L2

      Przez Charismafilos · Opublikowano

      @Witalisa każde wtórne działanie po stworzeniu ;)
    • Witalisa
      L2

      Przez Witalisa · Opublikowano

      @Charismafilos – to "tworzyć" czy "odtwarzać"?
    • Charismafilos
      L2

      Przez Charismafilos · Opublikowano

      @Witalisa Człowiek (stworzenie) może tylko tworzyć, odtwarzać, tylko Słowo ma moc stwarzania :) Dobrej nocy i pięknego tygodnia!
    • Witalisa
      L2

      Przez Witalisa · Opublikowano

      @Charismafilos – właśnie "stwórcze" nawiązuje do mocy Słowa (normalnie mówimy o "twórczości" – znaczenie niby to samo, ale jest niuans). Pora zakończyć dzień. Pozdrawiam
    • Tyrs
      Bo wszystko to

      Przez Tyrs · Opublikowano

      Bo wszystko to   Mróz.   Oto zima, o którą pytasz. Właśnie mi doniesiono, że Ż. wyskoczyła z okna. Z policyjnej notatki -  z dziesiątego piętra. Mógłbym napisać - nie znajduję sensu.  Ale to banalne.   Oto człowiek w podróży - między mną a Camusem, egzystencjalny bezsens szpica zgubionego w ogrodzie. Raz, że mały; dwa, że biały, jak anioł w dzień i w nocy skory do jazgotu. Genetyka,   rodzinna anamneza, niebieskie oczy tamtej,  jej śmiech, białe zęby, szminka, wciąż mam ją na ustach - śmierć,  utkana z powietrza, krasna,  która czeka. W tabletkach,  sznurze.  W insulinowym koncercie  na obój – tę lubię. Po dłoniowej stronie,   na wyciągniecie dłoni – w wieżowcu  za oknem. Moja i moja, moja  własna. Próbuję ją odroczyć, fatalne wyniki badań - do zrobienia, zapić.  Krwią. Intensywnie. Jak Kerouac. Coraz większy brak, coraz szerszy brak znajomych. Przeobrażam się w pariasa z mizantropa. Chcę, by umarł we mnie Miles. Czy jeśli nie żyje - Cotard,   mam prawo do miłości? Nienawidzić, profesorze? I jeszcze jedno - merdać ogonem  z zawieszoną puszką, prosząc OT o stypendium - pisanie jest mieczem obosiecznym,  tak wyszło! Wiersz mi - nie śpię i mam koszmary. Senne. Nocą potykam się o opuchnięte wargi kobiet, łażąc  z miejsca na miejsce, z punktu do punktu, oblicz odległość od do -  od kutej bramy do wejścia od Karskiego. Od sypiam w dzień - po dyżurze. Przespałem: świadków Jehowy, armagedon, krucjaty, złożenie synogralic w styczniu - nikt z nas nie śpi na dyżurach, policzone włosy  na naszej głowie, na łysej głowie dziecka z rakiem,  świadkiem nieprzespanych nocy.  Obudzi się do zbawienia – naiwne.  Oto jest słowo Pańskie.   Oto jest włos na łysej głowie. Oto jest zima,    o którą pytasz, Reniu.   Co zostanie, jeśli zgubisz ostatnią regułę pisowni - myśl o Bogu, nienajważniejszą - wg nowych zasad ortografii? Grzebiąc skostniałym palcem na mrozie  przy zakręcie ateizmu i wiary w czarno-białym oknie  rezonansu. Co zostanie  prócz czasu i przypadku. Bez mojego tak. Dla dobra.  Twoje życie K.  staje się nieznośne.  Właśnie się dowiedziałem, że Ż wyskoczyła z okna.  Wszystko to rozważyła.  ponieważ żyjący wiedzą, że umrą.    Jej szminkę, słowo, Kohelecie –  wciąż  mam na ustach. 

  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...