Wędrówka

[Nata_Kruk]

        Wędrówka

 

czasami tak właśnie prościej 
zostawić ślad na papierze
poczuć w godzinie przedświtu 
to co na dobre odeszło

 

powrócić w ciszy nad rzekę 
gdzie drzewa zapamiętane
po drodze snują się mgłami 
obrazy myślom wyrwane

 

przed domem schnące obrusy 
z promykiem słońca tańczące 
zabrały bukiety maków 
na przekór pstrokatej łące

 

przy kuchni brewiarz i krzesło 
skrzypiało z myszami nocą
by prośby wplatać w pacierze 
a smutkom kokardy wiązać 

 

pod dachem w pierzynie z kurzu 
nieśmiało album ożywa
zmęczony koń na biegunach 
szczerbaty starzec fortepian

 

zawieruszyły się ślady 
nie wszystkie wpadły do pieca
a we mnie rozkojarzenie
i wiosna jakby smutniejsza

 

 

 luty, 2019

 

 

 

 

 

 

Edytowane 15 Stycznia 2020 przez Nata_Kruk
dopisanie tytułu (wyświetl historię edycji)

[Maria_M]

Cud miód :))

[Luule]

Z melancholią, ale wchodzi aż miło:)

[Nata_Kruk]

Annie_M oraz Mario... dziękuję Wam za obecność.... :)

Pozdrawiam Panie.

[Nata_Kruk]

A już chciałam dołączyć podziękowanie za cichutki ślad.. Luule.. a tu niespodzianka, kilka słów, aż miło... ;)

Dziękuję bardzo.

[Marlett]

kiedy album otwiersz

łezka kręci się w oku

melancholia dopada

wierszem słowa dobierasz

 

PozdrawiaM.

[Nata_Kruk]

Masz rację Marlett, czasami zakręci się łezka. Dziękuję za odwiedziny.

Także ślę pozdrowienie.

 

Wędrowcze... Tobie także dziękuję za cichy ślad.

[Waldemar_Talar_Talar]

Witam  -  tylko westchnąć mi zostało - miło przeczytać pod wieczór

tak uroczy z nutką smutku wiersz.

                                                                                           Dużo naj ... życzę

[Nata_Kruk]

Waldku, nutki nutkami, najważniejsze, że miłe było to czytanie. Dziękuję za wizytę.

Tobie także naj... lepszego.

[Justyna Adamczewska]

Nato, cóż rzeknę - cicho mi. Szczególnie:

 

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Oj, jak dawniej. Dom. Pozdrawiam. 

[Nata_Kruk]

Tak, jakby nie patrzeć, to.. dom.. 'Postawiłam' trzy na orgu, ale tutaj celowo dałam inny tytuł.

Justyno, bardzo dziękuję za czytanie i pościk.... :)

Pozdrawiam.

[Zielonooka]

Chwycił mnie za serce każdy wers. Słów zdaje się być za mało, aby nazwać towarzyszące mi emocje. Jestem poruszona.

 

[Czarek Płatak]

Bardzo klimatycznie, malowniczo i tak jakoś tchnie wspominanym gdzie indziej spokojem :) 

Moje klimaty zdecydowanie. 

Do tego ta wiosna też gorzka, a przynajmniej gorzkawa ;)

Wyrażę jednak nadzieję, którą wierę podzielisz, że jeszcze ta wiosna tak przytupnie obcasami, że w diabły wszelkie gorzkości poprzegania. 

Hej Natalia! 

 

 

[Jacek_Suchowicz]

bardzo ładnie aż chce się pisać...

 

czyżby to było najprościej

zostawić ślad na papierze

zrywając wszelakie mosty

w pozorną wolność uwierzyć

 

bo przecież serce powraca

do mgieł snujących się ciszą

obrazów osnutych z marzeń

do drzew co miłość usłyszą

 

 

pozdrawiam

[beta_b]

Nata, trudno mi coś dodać do wcześniejszych komentarzy, bo podobnie odbieram i podzielam. Pełne wdzięku, urokliwe.
I ten zadymiony smutek, który się z rozkojarzeniu zadomowił... bb

[Gość]

Wiersz pięknie trafia w emocje. Bardzo mi się podoba :-)

Pozdrawiam!

[Nata_Kruk]

Pozwolę sobie umieścić trzy osoby w jednym podziękowaniu... :) ponieważ odbiór podobny.

Zielonooka... oraz  Artbook... najzwyczajniej cieszę się, że słowa z wersów wywołały emocje i za 'nie' bardzo dziękuję,

a Ty,  Beto_b... dodałaś/dopisałaś bardzo dużo, takim wędrówkom, chyba zawsze towarzyszy lekkie rozkojarzenie.

Miło mi, że 'wyłowiłaś' z wersów także odrobinę uroku. Dziękuję Wam, ślę pozdrowienie.
 

[Nata_Kruk]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Czarku... wiosna, choć budzi do życia tak wiele, potrafi być gorzkawa. Uczmy się więc "przytupu',

żeby te smugi goryczki przegnać.  Fajnie czytać, że Twoje klimaty, uśmiecham się i... dziękuję za komentarz.

Hej...

Edytowane 28 Lutego 2019 przez Nata_Kruk (wyświetl historię edycji)

[Nata_Kruk]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Jacku, bardzo ładnie, aż chce się odpowiadać... spróbuję na szybkiego i od razu podziękuję za wierszowany komentarz... :)

ps. wyleciałam, ale wszystko zostało, ufff....

 

wolność może pozorna
wszak kroki w myślach błądzą
kartkę w rulonik zwijam
by mieć podpory mostu

 

wzmocnię je konarami
marzenia na mgłach położę
lecz gdybym któreś zgubiła
szepniesz że je odnajdę... ;)

 

Edytowane 28 Lutego 2019 przez Nata_Kruk (wyświetl historię edycji)

[Don_Kebabbo]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

 

We mnie wiosna ciśnie garścią nadgodzin i potem, co po zmieszaniu daje taki zamuł, że ciężko się skupić. Wczoraj wybrzydzałbym na brak konsekwencji w rymach, dziś zachwycałbym się rytmem - najlepiej jakbym skomentował pojutrze, ale kto wie do czego będę miał głowę. Jedno jest pewne: szczerbaty starzec fortepian wygrywa.

 

Pozdrawiam.