Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Dwanaście miesięcy

Maria_M
 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

Maria_M

Maria_M

Opublikowano
Opublikowano

Już koniec stycznia, luty przed nami,
za lutym marzec się w kącie czai,
kwiecień szykuje suknię radosną,
bo chce przed majem zabłysnąć wiosną.

 

A czerwiec leci z wiatrem na czele
czerwieni wiśnie, żółci morele,
z lipcem się bawi w berka na polach,
lipiec odpływa, już sierpień woła:

 

maki i chabry, łany złociste
stójcie, czekajcie nim wrzesień błyśnie,
nim zakołysze pieśnią jesieni
i październikiem w złoto las zmieni.

 

Deszcze ze śniegiem mieszał listopad,
gdy przyszedł grudzień i go wykopał,
Teraz zmartwiony jako dwunasty
nie wie co robić, gdzie jest trzynasty?

 

Lecz ludzie wiedzą, że rok się skończył
i z Nowym teraz będzie początek,
po styczniu pustka, luty się czai,
wszystkim wiadomo, co będzie dalej.

 

MG 01.02.2019r.

 

 

 

 

 

 

 

 

3

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Alicja_Wysocka
      niedobrana para

      Przez Alicja_Wysocka · Opublikowano

      @lena2_

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

    • Poet Ka
      Ness

      Przez Poet Ka · Opublikowano

      @Proszalny @Proszalny Ness to słowo klucz, oznacza tajemnicę, piękno poetyckiego słowa (bo szemrze i mieni się) i wreszcie zagadkę i grozę- młodzieńczą pogoń za przygodą, nastrojowość (Loch Ness).
    • hollow man
      kreska

      Przez hollow man · Opublikowano

      @Berenika97 Co do joty oprócz ostatniego wersu.
    • Jacek_Suchowicz
      żebyśmy byli szczęśliwi

      Przez Jacek_Suchowicz · Opublikowano

      @vioara stelelor   pobożne życzenia - masz rację:   bądźmy dla siebie chociaż oknami  przez które świat się uśmiecha witraże wchłoną nieszczęść pamięć a mu człowiekiem dla człowieka   pozdrawiam      
    • Berenika97
      hobby dla ludzi bez środka

      Przez Berenika97 · Opublikowano

      @Migrena   Ten wiersz to potężne, naturalistyczne i głęboko oskarżycielskie studium współczesnego myślistwa, ale przede wszystkim - studium ludzkiej pustki. Jakby sekcja zwłok duszy, która próbuje zapełnić swój wewnętrzny deficyt cudzym życiem. Świetnie, że punktujesz te eufemizmy, których lobby myśliwskie używa, by oswoić zabijanie - "pasja", "regulacja", "hobby". Wiersz obdziera te słowa z ich bezpiecznej, salonowej otoczki, pokazując, że pod spodem kryje się coś fizjologicznie brudnego i moralnie wątpliwego. Śmierć zostaje tu sprowadzona do czynności administracyjnej. Przemoc zostaje udomowiona, podana na niedzielny obiad jako "rosół z poczucia winy". "Pokrojony tak drobno, by sumienie nie mogło się zadławić" - to genialna metafora - społeczeństwo (i rodzina) akceptuje okrucieństwo, o ile jest ono odpowiednio spreparowane, estetyczne i nie zmusza do myślenia.   Wiersz sugeruje, że myśliwi polują z gigantycznej słabości-martwe zwierzęta na ścianach nie są dowodem triumfu, ale świadkami wewnętrznej ciszy, której myśliwy nie potrafi znieść. Wycinanie serc, by włożyć je pod własne koszule, to metafora desperackiej próby poczucia czegokolwiek. Najbardziej boli ich "bezużyteczne spojrzenie sarenki", które nie zna nienawidzi. Dlaczego? Bo brak nienawiści w ofierze uniemożliwia myśliwemu poczucie się "wojownikiem". Jeśli ofiara nie walczy i nie pyta "dlaczego", myśliwy zostaje sam ze swoim bezsensownym aktem przemocy. Musi więc "nauczyć ją krwi", by stała się częścią jego brutalnego świata. Wspaniały tekst!    Jacku , dziękuję Ci za ten wiersz! Mój dom ma okna wychodzące na las. Słyszę często myśliwych. Każda ich "impreza" jest dla mnie jak wtargnięcie do salonu w ubłoconych butach. Słyszę strzały i czuję, jak las wstrzymuje oddech. Moja bliskość z lasem nauczyła mnie jednego - życie nie jest towarem, a śmierć nie powinna być hobby. Każdy powrót myśliwych z lasu jest dla mnie żałobą po kawałku świata, który właśnie bezpowrotnie zniknął w plastikowej reklamówce. Czuję fizyczny ból. To nie jest nienawiść do ludzi, to rozpacz nad ich ślepotą. Nad tym, że można stać w sercu katedry, jaką jest las, i widzieć w niej tylko rzeźnię.  

  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...