Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Trudny wiersz

Waldemar_Talar_Talar
 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

Waldemar_Talar_Talar

Waldemar_Talar_Talar

Opublikowano
Opublikowano (edytowane)

niektórzy mówią że jest wszędzie

w sadzie ogrodzie na łące w lesie

w naszym domu oraz w kościele

jest gdy wesoło oraz gdy smutno

że wszystko słyszy i widzi a my

jego nic a nic

 

ani  ja ani ty i on go nie widzieliśmy

dlatego są wątpliwości  - a mimo to

mówi się  jest  zawsze obecny - czy

to nie za mało  żeby tak  sądzić

sami tego nie doświadczyliśmy 

osobiści  ani namacalnie

 

więc nie gniewajmy się gdy ktoś

pyta o prawdę której nie widzi

tłumaczy mu się że kiedyś ktoś

z nim rozmawiał  jednak nie ma

dowodów i nie było świadków

którzy by to potwierdzili

 

dlatego człowiek  ciągle błądzi

czasem się uśmiecha  czasem

się złości  -  a on jeżeli jest to

patrzy  na to częstując ciszą

która  nie sprawiedliwa - więc

jak ją zrozumieć

 

 

 

Edytowane przez Waldemar_Talar_Talar (wyświetl historię edycji)
3
Kobra

Kobra

Opublikowano
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Jeśli to wiersz o Jezusie, to świadkowie byli. Jeśli o Bogu Ojcu, faktycznie dowodu nie będzie, poza najdoskonalszym, czyli Jego Synem. 
 

Waldemar_Talar_Talar

Waldemar_Talar_Talar

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Witam - dziękuje za czytanie oraz serduszko -  wiem że jest trudno 

odnieść się do wiersza.

                                                                                                                          Spokojnej nocy życzę.

Roklin

Roklin

Opublikowano
Opublikowano

Mnie się podoba. Temat podany na ludowo, czyli na chłopski rozum, zgrabnie i z wdziękiem. 

Moim zdaniem dobrze jest poszukiwać samemu i szukać czegoś nieznanego. Nie wiedzieć, dokąd się idzie, ale mieć w tym jakiś cel. 

Uczucia są częścią natury ludzkiej, a prawda? Czym jest prawda? Czasem lepiej czuć niż myśleć. 

Zatrzymał. Pozdrawiam, Waldemarze :)

1

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Waldemar_Talar_Talar
      Nawet Bóg o tym wie

      Przez Waldemar_Talar_Talar · Opublikowano

      trudno być sobą widząc jak inni dokuczają   ręce i słowa w inną stronę uciekają nie są miłe   a jak kurwa mać  zachować się gdy słychać płacz   który serce rwie który trudno zrozumieć   czasem trudno być  sobą -  nawet Bóg o tym wie
    • KOBIETA
      Pulsowanie…

      Przez KOBIETA · Opublikowano

      @violetta   mi zawsze dopisuje humor :) chyba, że ktoś mnie zdenerwuje ;)    no widzisz wyspałaś się i od razu pogodniej dostrzegasz świat :) a ja przez całą noc nie spałam .. ;)    co to za sny ?
    • Berenika97
      Blizna

      Przez Berenika97 · Opublikowano

      @Migrena   Muszę wtrącić swoje trzy grosze :)    Ten utwór to przejmujące studium depersonalizacji i kryzysu egzystencjalnego. Posługujesz się językiem nowoczesnym - łączysz medycynę, informatykę i fizykę, aby opisać stan zawieszenia między istnieniem a niebytem. „Reszta po dzieleniu bytu przez sens” - to genialne ujęcie absurdu istnienia. „Błąd w kodzie źródłowym” - sugeruje, że świat jest systemem, w którym podmiot jest usterką. System go nie usuwa nie z miłości, ale z lenistwa lub oszczędności - naprawa wymagałaby stworzenia świata od nowa. Sugerujesz, że nasza codzienność to tylko „znieczulenie, które dostało pozwolenie na ruch”. Prawdziwe „ja” leży gdzieś indziej, podłączone do aparatury. To, co widzimy tutaj, to tylko projekcja. Pojawia się lęk przed przebudzeniem - śmierć w tym „śnie” mogłaby być momentem, w którym okazuje się, że prawdziwe życie było tylko sekundą, mgnieniem między uderzeniami serca. Relacje z innymi ludźmi są całkowicie odarte z emocji. Zostały sprowadzone do czystej wymiany danych. Jest w tym głęboka samotność - nawet dotyk drugiego człowieka służy jedynie do potwierdzenia, że obie strony jeszcze „mechanicznie” funkcjonują, a nie do budowania bliskości. Podmiot opisuje siebie jako opóźnienie sygnału. To piękna metafora nawiązująca do światła gwiazd, które dociera do nas, gdy sama gwiazda już dawno zgasła.   Świat nie rani podmiotu, bo go nie zauważa - boi się przyznać, że ta „usterka” w ogóle istnieje. To egzystencjalny horror ubrany w bardzo nowoczesne, techniczne obrazy. „Trwam. Półprzytomny. Półprawdziwy.” - to zdanie definiuje całą postawę bohatera- egzystencję opartą na bezwładności, a nie na woli życia. Tekst bardzo przejmujący i niesamowity. To wiersz, który boli. Nie sentymentalnie, nie melodramatycznie - ale precyzyjnie, jak narzędzie chirurgiczne. Jakbyś znał ten stan od środka. I znalazł na niego język, który jest zarówno piękny, jak i niepokojąco dokładny. Prawdziwy.  
    • iwonaroma
      jak dobrze że jestem poetką

      Przez iwonaroma · Opublikowano

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

        @vioara stelelor :) oczywiście. Ale po wypróbowaniu wszystko warto jednak dokonać wyboru:) Dzięki        @violetta ;) Dzięki        @Migrena właśnie właśnie:) jak wolne ptaki bez kontroli granicznej:) Ślicznie dziękuję        @andrew ;) Dzięki, również pozdrawiam i miłego        @Marek.zak1 :) no, wiadomo:) Ale po pracy... Dzięki         
    • Migrena
      Blizna

      Przez Migrena · Opublikowano

      @viola arvensis   przyjedziesz ?

  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...