Nikłość

[Darnok]

Przed srogą burzą mogę uciekać

lecz widząc jej rozmach bezładu

odczuwam potrzebę przyśnięcia

 

w oczekiwaniu na Tanatosa

posępnie wertuję wspomnienia

przepełnione niby-radością

 

dźwięk kropli na okiennicach

i świst szkwału za parapetem

zabierają mnie w sferę mar

 

nad Elizejskim Polem

ochoczo pląsają Plejady

spragnione wspólnej zabawy

beztrosko machają mi z góry

pragnę chyżo dołączyć

wstępując na firmamentu błękit  

 

to niby-życie usłane kolcami

często rzuca pod nogi też róże

po których stąpam oględnie

utrapień szukam zawzięcie

 

te wszystkie codzienne niesnaski

i waśnie toczone z bliźnimi

w obliczu Wiecznej Idylli

istotę tracą zupełnie

 

nie dbam o rubinową szkatułę

ani o wagę ściennych draperii

następni zatroszczą się o nie

 

już wzdycham do mego zegara

ze złotą kukułką na szczycie

patrzącą na marmurowy pułap

naprzeciw srebrzystej posadzki

lecz wszystko to zniknie z mych oczu

w obliczu spotkania z Charonem

 

wicher już przycichł kompletnie

pogodny lazurowy horyzont

jakoby grecka słoneczna Jutrzenka

uspokaja mą duszę wzburzoną

 

nadejdzie wreszcie ten czas

gdy nikłość pochłonie każdego z nas

 

Edytowane 1 Stycznia 2019 przez Darnok (wyświetl historię edycji)

[Darnok]

Jest to mój trzeci wierszyk, który zamieszczam na tym forum, dlatego proszę o szczere opinie na jego temat. :)