Magnolie gniją

[Witold Marek]

. magnolie gniją
sezon w agonii upływa mozolnie
sino przekwita a miało być miło
. gniją magnolie
brąz butwiejący i cienie się chylą
nie takie autor miał zasiać nastroje

. magnolie gniją
much coraz więcej coraz bardziej w błocie
zapał dogasa odwracasz się cicho
. gniją magnolie
ogród zgrzybieje a kwiaty przeminą
mniesz pąk niesmaku palców niepokojem

. magnolie gniją
róż się rozłożył lepko i niesfornie
dusza sprzedana oszukane licho
. gniją magnolie
śledzą nas pleśnie deszcze skórę piją
cierpko hodujesz zaciek czasu w sobie

. magnolie gniją
stornel cię skusił mamiły magnolie
więdnie mój stornel a magnolie gniją
. gniją magnolie
stare i chore zimy nie przeżyją
sezon w agonii upływa mozolnie

[Messalin_Nagietka]

mają szczęście te magnolie, że gniją nad grudą - bo w ziemi byłoby im jak w pudełku ścisłym - czuję, jakby te magnolie gniły w ręku - 5 zwrotek - pięć dotyków palców
MN

[Arena Solweig]

Siedzę i medytuję nad tą zimą i nad poetą, który autoironizuje. Co za pomysł o tych magnoliach pisać ? I jeszcze łamać pióro na stornelu…
Butwiejąco, szczególnie jak się już zamknęło nieodwołalnie poprzedni sezon i w zawieszeniu krzyczy : zima ma być ! Dygresje nad weną, którą napędza cykliczność nie tylko pór roku, ale i naszego życia ? Kilka ładnych , no może raczej ciekawych metafor, wygrzebuję spod lepkich od pleśni słów, szczególnie "zaciek czasu”. Tak – zły czas, jeśli nawet muchy się pojawiły… Pozdrawiam Arena

[Marek Paprocki]

wiersz poetycki, sprawia przyjemność w czytaniu, dużo oryginalnych wyrazów, zdań/mniesz pąk niesmaku palców niepokojem czy zaciek czasu.../Sezon w agoni upływa mozolnie - nasuwa mi na myśl kondycję współczesnej poezji ale oczywiście to już moje dywagacje