homo homini lupus est

[deadlynightfall]

Patrzymy bez konsekwencji

Ubrani w nieostre uśmiechy

Lekko drżą ręce

 

Leżymy na łożu nieobyczajnym

Bladym świtem westchnień

Malujemy zaparowane okno

 

W ramionach błagalnych modlitw

Smutnego boga oddalenia

Wyczerpujemy sekundy

 

Wznosząc chełpliwą wzgardę

Pyszałkowatości chodu

Zmieniamy czar w prysk

 

Ucieczka przed mizantropią

Ścielimy leże łez

Homo homini lupus est

 

Przesmyk wytwornych zdań

Wyważenie roztropności miłości

Widzę, słyszę, czuję

 

Zrodzony z marności

Nauczony małości

Wędrując uciszam wiatr

 

Ptaki mym cieniem

Choć bliżej im do gwiazd

Wilki mym wytchnieniem

Choć ich taniec zabójczy

[Sylwester_Lasota]

Debiut? Bardzo dobry, świetny.

Pozdrawiam serdecznie :)

[deadlynightfall]

tak, debiut, dziękuję:)

[Sylwester_Lasota]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Dla mnie super. Jedyne co proponowałbym zmienić, to "mym" na "moim". Mym jest troszeczkę staroświeckie i raczej nikt go już normalnie nie używa, a w tym wierszu nie widzę zupełnie takiej konieczności.

Edytowane 1 Grudnia 2018 przez Sylwester_Lasota (wyświetl historię edycji)

[deadlynightfall]

dziękuję za sugestię