Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

potrzebujesz jakiegoś mitu
żeby żyć
nieskomplikowanego
wydobytego z glinianego dzbana
zaczynu
do ożywienia odrętwiałego podejścia

układasz doczesność
z trafnych lub nie
wyborów
wypełniasz codzienną
ankietę przynależności
wchodzisz na drogę poszukiwań
w bezmiar przetykany Czarnymi Dziurami
wiedząc że życie
ma własne plany
nie zawsze najlepsze
a przestrzeń wolną urojonego nieba
dzieli nieskończenie

Opublikowano

Witaj - no to zaryzykowałeś zakończeniem wiersza - ale mi pasuje  taki koniec.

Udany wiersz Wojciechu.

                                                                                                                                           Pozd.

                                                                        

Opublikowano

Dla mnie ten wiersz to jakby rozpaczliwe siłowanie się człowieka z przeznaczeniem, z porządkiem Stworzenia i prawami życia... Siłowanie może z braku zaufania w ich słuszność lub braku wiary w ich istnienie... Pozdrawiam :)

Opublikowano

Z tym impulsem według mnie rodzimy się, ale może ulec potem zagłuszeniu, a razem z nim świadomość, że jest pierwszym i największym darem "stwórczej siły". Dla mnie większość mojego życia składa się z jej darów, a jego znikoma część jest moim dziełem i moją zasługą. Dlatego może mniej się "siłuję" z życiem. ;)  Lubię Cię komentować, ale tez troszeczkę się boje, bo tematy, o których piszesz są bardzo wrażliwe i nie chciałabym ich za mocno dotknąć. Pozdrawiam :)

  • 1 miesiąc temu...

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • spadł puch swym ramieniem przytulił rozżalonych rozjarzone brylanty na ziemi tliły się w oczach białe morze wzburzyło się po raz pierwszy od dawien dawna chcąc byśmy przypomnieli sobie, jak to jest płynąć po nim saniami   potajemnie zmówił się nieboskłon z chmurami urwiska stanął się przystankami drogi porwą pojazdy chwalić będziemy się i ogrzewać śmiejąc z gniewu, niekiedy i radości   przytulnie będzie aniołem zostać bo w końcu biel nas zewsząd otacza byle dłoni nie zajechać po całości, czymś musimy postawić posągi z węgli i marchewek   wieczór dziś jest specjalny inny niźli zawsze tańczymy nieświadomie pod jednym płaszczem bawimy się jak niegdyś i tylko to się liczy wszystko to, gdy palą się lampy pomimo tego, że marzniemy   uwieczniona kamera taśma przygotowana na niby nijak wszystko dlatego że dnia dzisiejszego, zwykłego jak inne, spadł puch    
    • @Radosław   a Ty jak Kogut…  

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

    • @KOBIETA Bądź  jak Supernova. 
    • @Radosław   wiem Radosław …niestety to takie silne oddziaływanie jest …międzygalaktyczne ;)))) nie wiem jak mogę Tobie pomóc…? ;) 
    • pamiętasz, Paweł, pamiętasz? pierwsze power chordy, tank mana, tiananmen square? to miała być okładka, debiut nasza pierwsza płyta pamiętasz j.p i a.c.a.b? pamiętasz refuse/resist, Badylaka, Siwca, płonącego mnicha? pamiętasz wolność, równość, braterstwo pamiętasz solidarność w szkolnych podręcznikach? pamiętasz? mieszkałem na Broniewskiego ty na Bohaterów Warszawy, razem rżnęliśmy karabinami w bruk ulicy. krzyczeliśmy sprejami na murach drabinkami sznurówek na glanach szliśmy z dumnie podniesioną głową po Władysława Orkana nie wiesz jak mnie to dziś boli kiedy mówisz z wyższością w swym głosie "było się słuchać co mówią jej władze" "śmierć takich głupich suk to mam w nosie"
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...