Płynąc do Bizancjum

[Michał Pawica]

I.
To nie jest kraj dla starców. Młodzi
W swych objęciach, na drzewach ptaki,
—Ten ginący gatunek— przy ich śpiewie,
Łososie, morza pełne makreli,

Wszystko stworzenie sławi przez rok okrągły
Wszystko, co się poczyna, rodzi się i odchodzi.
Upojeni tą zmysłowa pieśnią wszyscy zapomnieli
Monumenty odwiecznej  mądrości.

II
Stary człowiek nic nie może, jest jak obdarty strach na wróble, o ile jego dusza
Nie zaklaszcze w dłonie i zaśpiewa, coraz głośniej
Na każdy strzęp swej doczesnej szaty,

A nie ma lepszej szkoły śpiewu, niż zachwyt 
Przed monumentami swej dawnej wspaniałości;
I dlatego przepłynąłem morza, by przybyć 
Do najświętszego Bizancjum.

III
O mędrcy trwający w świętym, boskim płomieniu 
Jakby w złocistej mozaice murów,
Przybądźcie ze świętym ogniem, w wieczny wir zanurzeni 
I bądźcie nauczycielami śpiewu dla mej duszy.

I wypalcie do cna me serce;  Bo chore od pożądania
I uwięzione w konającym zwierzu
Nie wie, czym jest; i  mnie zaprowadzćcie
W dzieło sztuki wieczności.

IV
Wyzwolony z tej formy, nie przybiorę już nigdy
Cielesnego kształtu żadnego z tworów natury,
Lecz tylko tę, którą wykuwał grecki złotnik
Ze szlachetnego złota i wybornej emalii
By zmęczonego cesarza powstrzymać ode snu;
Lub usadowić na złotej gałęzi, by śpiewał 
Dla panów i dam Bizancjum
O tym, co przeszło, przemija, lub przyjdzie.