Kochałam

[Betina Vertis]

Kochałam kiedy się uśmiechał

 

Kiedy śmiały się jego oczy

 

Kiedy podczas śmiechu drżały mu ramiona

 

Co przypomina mi

 

O drżeniu jego ciała

 

Kiedy godzinami płakał

 

Kiedy te same usta,

 

Uśmiechające się za dnia

 

W nocy mówiły "Chcę umrzeć"

 

Kiedy te same oczy

 

Były pełne męki i pustki

 

 

Kochałam go całego

 

Kochałam jego ból i smutek

 

Kochałam jego śmiech

 

Kochałam go bardziej niż siebie

 

Kiedy umarł umarłam i ja

 

Ale część, która przeżyła

 

Poczuła ulgę

 

Bo to ja tuliłam go do siebie w nocy

 

Bo to ja dzieliłam z nim jego cierpienie

 

To ja wiedziałam, że śmierć to dla niego wybawienie

 

 

A teraz obcy ludzie stoją nad jego grobem

 

I mówią jak samolubnie postąpił

 

Mówią, że był tchórzem

 

Że trafi za to do piekła

 

I mogłabym się z nimi zgodzić

 

Gdybym nie wiedziała

 

Że jego piekło zaczęło się już na ziemi

[Sylwester_Lasota]

Byłem, czytałem.

Pozdrawiam.

[WarszawiAnka]

Witam na forum.

Powiało smutkiem.... Wiersz przejmujący i wzruszający... Ból podmiotu lirycznego wyraźnie wyczuwalny, poczucie dramatyzmu i bezradności udziela się czytelnikowi.

 

Pozdrawiam

[Patryk Robacha]

O, z całym szacunkiem, ale to jest dobry przykład na to, że ból i cierpienie nie u wszystkich wyzwala talent twórczy. Z całym szacunkiem, ale nie.