Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Anioła bym wynajęła

Iwa-Iwa

Przez Iwa-Iwa
w Wiersze gotowe - publikuj swoje utwory

 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

Iwa-Iwa

Iwa-Iwa

Opublikowano
Opublikowano

 

Anioła z chęcią bym wynajęła,
który dałby trochę szczęścia,
pokazał, nauczył jak być dobrym człowiekiem,
w każdej sytuacji,
gdyż ostatnio brakuje mi motywacji.

 

Aniele zejdź z nieba na chwilkę,
potrząśnij mną odrobinkę.
Namaluj tęczę na niebie,
gdyż ja potrzebuję właśnie ciebie.

5
Waldemar_Talar_Talar

Waldemar_Talar_Talar

Opublikowano
Opublikowano

Witaj Iwonko - skoro tak prosisz to może się pojawi - bo jak widzę ten który jest 

nie zdaje egzaminu.

Mi się podoba twój wiersz.

                                                                                                                           Uśmiechu życzę

Gość

Gość

Opublikowano
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

W Twoim pozornie lekko napisanym wierszu odnajduję prawdy "dużej wagi", Iwa :) To, że "bycie dobrym człowiekiem" nas uszczęśliwia, i że potrzebujemy "potrząśnięcia" , czyli uświadomienia sobie tej potrzeby oraz doświadczenia piękna i dobra zawartego w świecie (tęcza), żeby potrafić takim się stać. Postać anioła budzi we mnie dodatkowo zaufanie w istnienie wyższej, pragnącej naszego dobra i wspomagającej nas siły, Polubiłam Twój wiersz, jest ciepły i mądry. :) Pozdrawiam.

PraKtyczna

PraKtyczna

Opublikowano
Opublikowano

Super pomysł, pisanie też. Podoba mi się, że łatwo się czyta.

 

Ja bym chyba anioła na trenera zamieniła, bo potrzebuje czasem, żeby ktoś mnie mocną ręką z łóżka wyrzucił ... Widzę, że też do tego nawiązujesz pisząc

"Aniele zejdź z nieba na chwilkę,
potrząśnij mną odrobinkę."

 

Dodałabym więcej rytmu. Da to rymy częstochowskie, ale to już cała ja .. ;)

 

Anioła z bym wynajęła,

Dobrze bym zapłaciła
Może dałby trochę szczęścia,

Nauczył dobra i męstwa,

w każdej sytuacji,
gdyż ostatnio brakuje mi motywacji.

 

 

1

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy

  • Ostatnio w Warsztacie

    • yfgfd123
      Obelisk VI

        Klaustrofobia podziemi rosła, im bardziej puste okazywały się kolejne pomieszczenia, nagie i ascetyczne w swoich małych pokutach. Brakowało jednego przejścia, aby cały poziom tworzył jeden spójny cykl, krąg piekieł, albo aureolę na głowie kościoła przemysłu. 

        Zderzony z ostatnią ścianą, Karol odwrócił się, żeby spojrzeć na ślady butów wybite w zalegającym prochu. Nie martwiąc się o pobrudzone spodnie, usiadł na ziemi i, aby nie musieć zamykać oczu, wyłączył latarkę. Rozczarowanie. Nienasycenie. Karol był zawiedziony - nawet nie fabryką, lecz samym sobą. Ciemność trzymała go w serdecznym uścisku, ale nadal dało się wyczuć drżenia przestrzeni z każdym przejeżdżającym samochodem, a spomiędzy zawieszonej pleśni przebijał się zapach płynu do prania. Może właśnie o to chodziło? Centrum zniewolenia jesteśmy my sami, próbujemy uciekać w egzotyczne kraje lub kariery, a mimo tego i tak nie możemy nigdzie znaleźć miejsca brutalnie prawdziwego, brudnego absolutu istnienia. Człowieka chowa się czystego, a dopiero jego zadaniem jest samogwałt - wyrwanie ze swoich trzewi czegoś, czym faktycznie można by powiedzieć, że się jest (bo przecież chyba nie ,,piątoklasistą”?). Mały chłopczyk zastanowił się nad zdjęciem z siebie wszystkich ubrań (o zgrozo - ubrań ,,do szkoły”), nad pozbyciem się fetoru higieny. Nie, to nie to, to byłoby głupie - myśli chłopaka wróciły z powrotem pod ziemię.

        Strużki wody zostawiały rude ścieżki spływając powoli po ścianach. Kiedy Karol z rodzicami mieszkali jeszcze w biedzie, w nędznym domku pod miastem, całe dnie upływały mu w jego ,,bazie” - wciśniętej pomiędzy rosnące na działce drzewa a siatkę ogrodzenia. Ze wstydem wspominał do dzisiaj dzień, kiedy grupka dzieci w jego wieku, w czystych ubraniach, na kolorowych rowerach, zapuściła się w jego ulicę (co było na tyle niezwykłą rzadkością, że jest to jedyna taka sytuacja, jaką Karol pamiętał), aż spotkali go, skulonego w swojej kryjówce. Z dziecinną ochotą próbowali z nim zacząć rozmowę, lecz on, jak nieoswojony dzikus, nie był nawet w stanie spojrzeć im w oczy. Speszeni, ruszyli dalej błotnistą drogą, która prowadziła chyba tylko do jakiejś żwirowni (sam Karol nigdy nie zagłębił się w tę uliczkę dalej niż koniec jego działki), najpewniej zapominając o dziwaku już w następnej minucie. Lecz Karol pamiętał to do dzisiaj. Pamiętał, jak po długiej minucie wreszcie dotarł do niego sens sytuacji, rzucił się on wtedy biegiem przez działkę, wyskakując spomiędzy krzaków na otwarte pole, biegł przez wysoką trawę z nadzieją zobaczenia jeszcze błysku ich plecaków, lecz przywarł wreszcie policzkiem do ogrodzenia, a na uliczce panowała absolutna cisza. Karol-dzikus wyrywał się z jakiegoś rezerwatu, wracając teraz na powierzchnię świadomości chłopca, jakby między rurami piwnicznej kotłowni odnalazł komfort zapomnianej bazy. 

      0

  • Najczęściej komentowane w ostatnich 7 dniach



×
×
  • Dodaj nową pozycję...